เมื่อความรัก...ถูกขีดเส้นด้วยความถูกต้องและความเสียสละ แล้วใครที่สมควรไป

[gaydark]

ความรักก็แค่นี้แต่ถ้าจะไม่ให้มีเห็นทีจะยาก ตอน ผมรักคุณนะ แต่
(นิยายรักของชายรักชาย[/img]
ในโลกแห่งความเงียบเหงา เหว่ว้า วังเวง ของวัยรุ่นคนหนึ่งที่กำลังสับสนและไม่มีความมั่นใจในตนเอง ทั้งที่เขาเองก็หาใช่คนที่หน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ไม่..แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเขาเลือกเกิดไม่ได้ เขาก็ต้องทนและยอมรับกับความเจ็บปวดอันแสนทรมานอันนี้ไว้ให้ได้ นี่เป็นที่มาของเรื่องราวเลวร้ายที่ยากจะบรรยายของชายหนุ่มที่ชื่อ เล็ก
เล็ก เกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่น มีคุณพ่อ คุณแม่ พี่ชาย น้องสาว และเขาเป็นลูกคนกลาง แน่นอนแหละว่า ลูกคนกลางย่อมมีนิสัยขี้น้อยใจเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว แต่เขาก็พอใจกับครอบครัวของเขา ครอบครัวของเขาทุกคนให้ความรัก ความเมตตา สนใจ ใส่ใจและมอบความหวังหลายอย่างไว้ที่เขา เพราะว่าเขาเป็นเด็กที่ตั้งใจเรียน มีผลการเรียนดี และที่สำคัญเขายังเป็นเด็กสังคมที่ช่วยงานชุมชนหลายอย่างจนเป็นที่ยอมรับของคนใจชุมชน ด้วยเหตุนี้ เขาจึงยิ่งเป็นที่ภูมิใจของครอบครัวและญาติพี่น้อง เขาเป็นแบบนี้เรื่อยมา จนปัจจุบันนี้ เขาเป็นวัยรุ่นเต็มตัว เรียนระดับอุดมศึกษาในมหาวิทยาลัยของรัฐบาลแห่งหนึ่งในภาคเหนือ เขาก็ยังคงมีผลการเรียนอยู่ในระดับที่น่าพอใจอยู่ และเขาก็เป็นที่รักของเพื่อน รุ่นพี่มากมาย เพราะเขาเป็นคนยิ้มเก่ง มีมนุษยสัมพันธ์ดี เข้ากับคนได้ง่าย คบเพื่อนได้ทุกรูปแบบ ไม่เคยแบ่งแยกหรือเลือกคบเพื่อน นี่คือสาเหตุที่ทุกคนรักเขา
แต่ในความรักที่เขาได้รับ เขากลับไม่เคยมีความสุขจริง ๆ สักครั้ง เพราะความรักมากมายที่เขาได้รับ มันเป็นความรักที่เขามีมากแล้วจนมากเกินไปด้วยซ้ำ แต่ความรักที่เขาต้องการ เขาไม่เคยมีสิทธิ์ไขว่คว้าเลย เพราะว่าเขาเป็น.
เมื่อเข้ามาสู่ชีวิตนักศึกษามหาวิทยาลัย มันคือจุดเปลี่ยนของชีวิตหนุ่มของ เล็ก เพราะว่าเขาเริ่มมีความรัก (เรียกว่าประทับใจดีกว่า[/img]
ตามประสาวัยรุ่น แต่มันเป็นความรักที่เป็นไปไม่ได้เพราะว่า เล็ก แอบชอบผู้ชายด้วยกัน เขาเสียใจมากกับความรู้สึกนี้ เขารู้มาตลอดว่าเขาเป็นอะไร แต่เขาไม่เคยคิดว่าเขาจะมีความรัก เพราะที่ผ่านมาเขาบอกตัวเองเสมอว่าเขาจะไม่รักใคร เพราะว่าคงจะไม่มีใครที่จะมารักขาได้อย่างจริงใจและตลอดไป หากแต่วันนี้หัวใจของเขากลับต้องการและยากที่จะห้ามใจ คนที่ เล็ก ชอบเป็นรุ่นพี่ในมหาวิทยาลัย เขาน่ารักมาก พูดจาดี สะอาดสะอ้าน หล่อ สมาร์ท ถูกสเป็คเขาทุกอย่าง แต่ที่น่าเสียดายคือ พี่เขามีแฟนแล้วและที่สำคัญเป็นผู้หญิงซะด้วย เขายิ่งเสียใจและไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะต้องเจอพี่เขาทุกวันจันทร์เพราะมีวิชาเรียนด้วยกัน ทุกวันจันทร์ เล็ก จะพิถีพิถันแต่งตัว เพราะว่าเขาอยากให้รุ่นพี่คนนั้นประทับใจ แต่ทุกครั้งที่ไปเรียนด้วยกัน เขาก็ต้องผิดหวังทุกครั้งไป เพราะว่าพี่เขาไม่เคยมองเลย แถมยังมีแฟนสาวมานั่งเรียนด้วยอีก เล็ก ยิ่งเจ็บและเสียใจ เขาพยายามบอกตัวเองให้ตัดใจและยอมรับความจริง ยอมเสียใจวันนี้ เพื่อให้มีชีวิตเพื่อครอบครัวที่ฝากความหวังไว้กับเขาดีกว่า เขาพยายามอยู่นาน จนถึงช่วงใกล้สอบปลายภาคเรียนเขาดีใจมาก เพราะว่าเขากับรุ่นพี่คนนี้จะไม่ได้ต้องเจอกันอีกแล้ว และเขาก็ภาวนาของอย่าได้ลงทะเบียนเรียนตรงกันอีก แต่ความคิดทั้งหมดต้องหยุดชะงักทันที เมื่อรุ่นพี่คนนั้นเดินเข้ามาและถามเขาว่า พอจะมีเวลาว่างติวหนังสือให้พี่หน่อยได้ไหมครับ เพราะว่าเขาดีใจมากที่รุ่นพี่มาคุยด้วย แต่ว่าเขาไม่อยากเจ็บอีก เขาควรจะทำอย่างไรดี เล็ก เงียบไปครู่หนึ่งเพราะเขาคิดอยู่ว่าจะตอบอย่างไรดี รุ่นพี่ก็คะยั้นคะยอ นะครับน้อง พี่ขอร้อง พี่ไม่อยากติดเอฟจริง ๆ ท่าทางพี่เขาน่าสงสารแต่ก็น่ารักมาก เขาอ้อนจน เล็ก ใจอ่อน และยอมตกลงจนได้ คนอะไรน่ารักแม้กระทั่งขอความช่วยเหลือจากคนอื่น เมื่อ เล็ก ตกลงพี่เขาก็เลยขอเบอร์เพื่อนัดติวหนังสือ พร้อมขอดูตารางเรียนของ เล็ก เพื่อเช็คเวลาว่างที่ตรงกัน จากนั้นพอตกเย็นสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อพี่เขาโทรศัพท์มาหา เล็ก รับโทรศัพท์โดยที่ไม่รู้ว่าเป็นเบอร์ของพี่คนนั้น เพราะพี่เขาไม่ได้ให้ไว้
เล็ก : ฮัลโหลสวัสดีครับ ผม เล็ก ครับ
รุ่นพี่ : สวัสดีครับ พี่ต้นครับ
เล็ก : พี่ต้นไหนอ่ะครับ ผมจำไม่ได้ ขอโทษด้วย
รุ่นพี่ : แล้วให้เบอร์ใครไว้บ้างล่ะครับ คงให้ไว้หลายคนล่ะสิ ถึงได้จำไม่ได้ว่าใครเป็นใคร
เล็ก : คุณเป็นใคร กล้าดียังไงว่าผมแบบนี้ ถ้าเป็นพวกโรคจิตที่โทรแกล้งชาวบ้านละก็ โทรไปที่อื่นเถอะ ผมไม่อยากเสียเวลา แค่นี้นะครับ
รุ่นพี่ : โอ้โอ้ใจเย็นสิครับที่รัก
เล็ก : ที่รักอย่างงั้นหรอครับ
รุ่นพี่ : เอ่อคือพี่ขอโทษครับ พี่เผลอตัวไป อย่าโกรธพี่นะครับ
เล็ก : เอ่อไม่เป็นไรครับ คุณคงพูดกับสาว ๆ ของคุณแบบนี้บ่อย มันเลยชิน เอาเป็นว่าคุณเป็นใคร มีธุระอะไรกับผมคุณก็พูดมาเถอะ ไม่งั้นผมจะได้วางสาย
รุ่นพี่ : น้องคนรังเกียจพี่ และไม่อยากคุยกับพี่ใช่ไหมล่ะ ใช่สิ ก็เรามันไม่หล่อนี่นา เขาถึงไม่คิดที่จะรักเราบ้างเลย (เสียงเบา[/img]
เล็ก : ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้ คุณต้องการอะไรกันแน่ คุณโทรมาเพื่อที่จะเยาะเย้ย และดูถูกผมแค่นี้น่ะหรอ ทำไมล่ะครับ ทำไมคุณใจร้ายแบบนี้ ผมไม่ว่าอะไรหรอกนะถ้าคุณจะรังเกียจคนอย่างผม แต่ผมไม่เข้าใจ ผมไปทำอะไรให้คุณนะ คุณถึงได้ทำกับผมแบบนี้ คุณคิดจะทำอะไรกันแน่
รุ่นพี่ : ทำไมน้องถึงได้มองพี่ในแง่ร้ายแบบนี้นะ พี่มันไม่น่าไว้ใจเลยหรือไง ถึงว่าตอนที่เรียนด้วยกัน น้องถึงได้ไม่เคยหันมามองพี่เลย
เล็ก : เรียนด้วยกันหรอ คุณเป็นใครกันแน่ครับ
รุ่นพี่ : พี่ชื่อพี่ต้น คนที่เรียนวิชา พฤติกรรมมนุษย์กับการพัฒนาตนกับน้องไง แต่น้องคงจำหน้าพี่ไม่ได้หรอกมั๊ง
เล็ก : คนที่ขอเบอร์ผมเมื่อเช้า
รุ่นพี่ : ใช่ครับ พี่เอง
เล็ก : เอ่อ..คือผมขอโทษนะคับ ผมไม่ได้รู้ว่าเป็นพี่ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมขอโทษนะคับ พี่คงจะโทรมานัดติวหนังสือ ว่าไงล่ะครับ
รุ่นพี่ : พี่ไม่ได้โทรมานัดติวหนังสือหรอก พี่แค่อยากคุยกับเราเฉย ๆ
เล็ก : คุยกับผม (แอบยิ้ม[/img]
รุ่นพี่ : ใช่ครับ แต่ถ้าน้องไม่รังเกียจก็ไม่เป็นไรนะ พี่ก็แค่เหงา อยากมีเพื่อนคุยเฉย ๆ
เล็ก : เอ่อก็ได้ครับ ผมก็เหงาเหมือนกัน ถึงแม้จะเป็นได้แค่เพื่อนคุยเวลาที่เหงาก็ไม่เป็นไร
รุ่นพี่ : ขอบคุณครับ น้องน่ารักมากเลย
เล็ก : ไม่ต้องหรอก ถึงไม่ยอผม ผมก็คุยด้วยได้
รุ่นพี่ : แต่น้องน่ารักจริง ๆ นะครับ พี่ยังเคยแอบคิดเลยว่า ถ้าน้องเป็นผู้หญิงจริง ๆ พี่คงจะทำทุกอย่างให้น้องรักพี่ให้ได้ เพราะว่าน้องน่ารักมาก
เล็ก : แต่ผมก็ไม่ใช่
รุ่นพี่ : ครับ น้องไม่ใช่คนปกติเหมือนคนอื่นๆ พี่ดูออก แต่พี่ก็ไม่ได้รังเกียจน้องนะครับ คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะเป็นคนดีได้จริงไหมครับ
เล็ก : ครับ เราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะเป็นคนดี เลือกสิ่งที่เราจะทำได้
รุ่นพี่ : แล้วตอนนี้น้องทำอะไรอยู่ครับเนี่ย
เล็ก : คุยโทรศัพท์คับ (กวน ๆ [/img]
รุ่นพี่ : โอ้โหไม่เบานะเราน่ะ แหมถ้าอยู่ใกล้นะ
เล็ก : ถ้าอยู่ใกล้ๆ.
รุ่นพี่ : อ๋อเปล่า พี่ขอโทษ พี่พูดไปงั้นแหละ ไม่มีอะไรหรอก
เล็ก : ครับ พี่ก็พูดแค่ไปแค่นั้นเอง ไม่ได้จริงจังอะไร..
รุ่นพี่ : ครับ. แล้วพรุ่งนี้น้องมามหาลัยกี่โมง
เล็ก : ประมาณ 8 โมงอ่ะครับ ผมไปเวลานี้แหละ
รุ่นพี่ : ให้พี่ไปรับไหมครับ
เล็ก : อย่าดีกว่าครับ ผมไม่อยากรบกวน
รุ่นพี่ : แต่ว่าพี่เต็มใจให้เรารบกวนนะ จะได้เป็นการขอบคุณที่เราจะติวหนังสือให้พี่ไงนะคับ นะนะนะนะ
เล็ก : ก็ได้ครับ
รุ่นพี่ : แล้วเราพักที่ไหนล่ะ
เล็ก : ผมพักที่ อารีย์แมนชั่นครับ
รุ่นพี่ : โอเคครับ พรุ่งนี้เช้า 8 โมง พี่จะไปรับ ไปถึงพี่จะโทรหานะคับ
เล็ก : ก็ได้ครับ (ยิ้ม[/img]
รุ่นพี่ : งั้นพี่ไม่รบกวนแล้วนะครับ
เล็ก : ครับ
รุ่นพี่ : เอ่อฝันดีนะครับ
เล็ก : ฝันยังไงถึงจะเรียกว่าฝันดีล่ะครับ
รุ่นพี่ : ก็ฝันถึงพี่ไงครับ
เล็ก : ฝันถึงพี่ต้น..
รุ่นพี่ : เอ่อพี่ขอโทษครับ พี่เอ่อล้อเล่นคับ
เล็ก : ครับ คุณก็แค่ล้อเล่น
รุ่นพี่ : งั้นแค่นี้นะครับ
เล็ก : ครับผม สวัสดีครับ
รุ่นพี่ : ครับ
หลังจากที่จบการสนทนาทางโทรศัพท์กับหนุ่มที่แอบปลื้ม เล็ก ก็ยิ้มตลอดเวลา เล็ก ขึ้นไปนั่งบนเตียง ยิ้มคนเดียวอยู่นานสองนาน ก็นั่งกอดเข่าคิดถึงคำพูดแปลก ๆ ที่พี่ต้นคุยกับเขา ทำไมเขาถึงพูดแบบนั้นนะ แต่ช่างเถอะ เขาคงไม่ได้ตั้งใจ เขาคงลืมตัว เขาคงคิดว่าคุยอยู่กับแฟนสาวเขาเป็นแน่ล่ะ เฮ้อนอนดีกว่า ขณะที่ เล็ก จะล้มตัวลงนอน เขาก็หยุดคิด เพราะว่าพรุ่งนี้พี่ต้นจะมารับนี่นา เขารีบไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดนักศึกษาที่รีดเตรียมไว้แล้วออกมาตรวจดูความเรียบร้อย จัดตารางเรียน ดูเขาตื่นเต้นเป็นพิเศษ แล้วเขาก็ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตั้งแต่ตี 5 มันเช้ามาก เพราะปกติดเขาจะต้องตื่นตอน 6.30 น. เพื่ออาบน้ำและเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัย เขาคงจะตื่นเต้นมาก พอเช้าเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น เขารีบลุกขึ้น และหยิบผ้าเช็ดตัวที่แขวนอยู่ในตู้เสือผ้าเข้าห้องน้ำทันที เวลาผ่านไป 30 นาที เขาอาบน้ำเสร็จ เขาเดินออกมาเปลี่ยนชุดนักศึกษาทันที และก็รีบเข้าครัวไปเตรียมโอวัลติน และก็เอาอาหารเช้าเข้าเวฟ และเขาก็ทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย แต่เวลายังไม่ 7 โมงเลย เราจะทำอะไรดี เขาหยิบหนังสือมาอ่าน ก็ไม่รู้เรื่อง เขาก็เลยเปิดทีวีดูข่าวตอนเช้า จนเกือบ 8 โมง โทรศัพท์ที่ห้องดังขึ้น เขาดีใจมาก แต่คนโทรมาคือพนักงานที่แมนชั่น
เล็ก : สวัสดีครับ
พนักงาน : สวัสดีค่ะ มีคนมาขอพบคุณค่ะ
เล็ก : ใครหรอครับ
พนักงาน : เขาบอกว่าชื่อ ต้น ค่ะ
เล็ก : บอกเขาว่าผมจะลงไปเดี๋ยวนี้
พนักงาน : เขาจะขอคุยกับคุณค่ะ
เล็ก : เอ่อ..ก็ได้ครับ
พี่ต้น : สวัสดีครับ
เล็ก : ครับ ผมกำลังจะลงไป
พี่ต้น : พี่ขอขึ้นไปรับข้างบนได้ไหมครับ
เล็ก : อย่าเลยครับ มันคงไม่ค่อยดี รอผมแป๊บนะ
พี่ต้น : ก็ได้ครับ
เล็ก : ขอบคุณครับ สวัสดีครับ
เวลาผ่านไป 5 นาที เล็ก ก็ลงถึงห้องโถงแมนชั่น เขายกมือไหว้รุ่นพี่ สวัสดีครับพี่ต้น พี่ต้นก็ยกมือไหว้ตอบ สวัสดีครับ เราไปกันเถอะครับ เดี๋ยวจะสาย เล็ก พูด ระหว่างที่นั่งรถไปกับเขา เล็ก เงียบไม่พูดอะไรเลย พี่ต้นก็เลยพูดก่อน
พี่ต้น : ทานอะไรหรือยัง
เล็ก : เรียบร้อยแล้วครับ พี่ต้นล่ะ
พี่ต้น : พี่ยังไม่ได้ทานอะไรเลยครับ
เล็ก : อ้าว งั้นพี่ต้นก็หาอะไรทานก่อนเถอะ
พี่ต้น : ครับ เขาก็แวะร้านอาหารเช้าใกล้ ๆ พร้อมกับหาที่จอดรถ เมื่อจอดรถเสร็จเขาพูดว่า เชิญครับ แล้วก็ลงจากรถไป แต่ เล็ก ไม่ได้ตามไป เขาก็เลยเปิดประตูรถ และพูดว่า เชิญคุณชายครับ
เล็ก : ผมเรียบร้อยแล้ว ขออนุญาตนั่งรอในรถนะครับ
พี่ต้น : อ้าวงั้นพี่ก็กินคนเดียวสิ ไม่เอาละ งั้นไม่กินดีกว่า พูดแล้วก็เดินไปเปิดประตูรถ และเข้าไปนั่ง
ขณะที่พี่ต้นกำลังจะสตาร์ทเครื่อง เล็กจึงพูดขึ้นว่า
เล็ก : แล้วพี่ต้นจะไม่หิว หรอ เดี๋ยวก็เรียนไม่รู้เรื่อง
พี่ต้น : น้องเป็นห่วงพี่ด้วยหรอครับ
เล็ก อึ้งเงียบไปพักนึง ก็พูดขึ้นว่า
เล็ก : เปล่าซักหน่อย ผมก็แค่ถามตามมารยาท
พี่ต้น : ว้าไอ้เราก็หลงดีใจ
เล็ก : ดีใจทำไม
พี่ต้น : ก็คิดว่ามีคนเค้าเป็นห่วง แต่ก็ไม่ใช่
พี่ต้นและ เล็ก จ้องหน้ากันเงียบอยู่ครู่ใหญ่ เล็กจึงพูดขึ้นว่า
เล็ก : เอ่อ..คือ..เราไปกันเถอะ เดี๋ยวสายครับ
พี่ต้น : ครับคุณชาย
เล็ก อมยิ้มในใจ พร้อมกับหน้าตาที่เต็มไปด้วยความสุข และก็ไม่มีใครพูดอะไรอีกเลย จนกระทั่งถึงลานจอดรถมหาวิทยาลัย พี่ต้นก็ถามว่า
พี่ต้น : น้องเลิกเรียนกี่โมง
เล็ก : 11 โมงครับ
พี่ต้น : ทานข้าวกลางวันด้วยกันนะครับ
เล็ก : แล้วแฟนคุณล่ะ ผมไม่อยากมีเรื่อง
พี่ต้น : แฟนหรอครับ พี่ว่าเราต้องเข้าใจอะไรผิดแน่เลยนะ
เล็ก : เข้าใจผิด หมายความว่าไงครับ ก็ผมเห็นคุณกับพี่ที่ไปเรียนด้วยกัน สนิทกันออกจะตาย ไม่ใช่แฟนเขาเรียกว่าอะไร กิ๊ก หรอ
พี่ต้น : บ้าหรอครับ นั่นน่ะชื่อกิ๊ฟ เพื่อนเอกเดียวกัน ลงทะเบียนด้วยกัน 2 คน ก็นั่งเรียนด้วยกัน ไม่เห็นแปลกเลย
เล็ก : ช่างเถอะยังไงก็ไม่เกี่ยวกับผมอยู่ดี ขอตัวนะครับ
พี่ต้น : พี่เลิกแล้วจะโทรหานะครับ
เล็ก : ตามใจ
เวลาอาหารกลางวัน พี่ต้นก็โทรศัพท์หา เล็ก แต่ว่าวันนี้อาจารย์ปล่อยเร็ว เล็ก จึงเลิกก่อนและไปทานข้าวกับกลุ่มเพื่อนก่อนแล้ว เมื่อพี่ต้นโทรศัพท์มา
เล็ก : สวัสดีครับ
พี่ต้น : คุณชายเลิกหรือยังครับ
เล็ก : เลิกแล้วครับ ตอนนี้ก็กำลังกินข้าวกับเพื่อน ๆ อยู่
พี่ต้น : หรอครับ งั้นแค่นี้นะ (เสียงน้อยใจ[/img]
เล็ก : เอ่อ
ตู๊ด.ตู๊ด..สายโทรศัพท์ถูกตัดสายไปในทันที่ ทั้ง ๆ ที่ เล็ก ยังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ เล็ก ครุ่นคิดในใจ เขารู้สึกแปลก ๆ กับการกระทำและน้ำเสียงของพี่ต้นอย่างบอกไม่ถูก แต่เขาก็เปลี่ยนความคิดและหันไปทานข้าว แล้วก็พูดกับเพื่อนตามปกติ แต่ใจก็ยังคิดถึงเรื่องพี่ต้นอยู่ดี อยากโทรกลับแต่ว่าจะโทรในฐานะอะไรล่ะ เขาตัดสินใจไม่โทรกลับไป พอตกเย็นหลังเลิกเรียน เล็ก กำลังจะไปรอรถแท็กซี่เพราะว่าไม่ได้เอารถมา พี่ต้นก็ไม่โทรหา จะโทรไปก็ไม่กล้า จึงตัดสินใจเดินไปนั่งรอรถแท็กซี่ที่หน้ามหาวิทยาลัย เล็กนั่งได้ยังไม่ถึง 5 นาที พี่ต้นก็ขับรถมาจอดข้างหน้าแล้วก็เปิดประตูลงมาจากรถ พร้อมกับเดินเข้าไปหา เล็ก และก็พูดขึ้นว่า
พี่ต้น : คุณชายรอผมอยู่หรือเปล่าครับ
เล็ก : เปล่าครับ ผมรอแท็กซี่อยู่ต่างหาก
พี่ต้น : งั้นพี่ขอเป็นแท็กซี่นะครับ
เล็ก : ไม่จำเป็นมั๊งคับ เดี๋ยวรถก็มาแล้ว
พี่ต้น : น่านะ ให้พี่ไปส่งนะครับ
เล็ก : อย่าดีกว่า รถมาละ ไปนะครับ
ทันใดนั้น เล็ก ก็โบกรถแท็กซี่แล้วก็ขึ้นไปอย่างไม่สนใจพี่ต้นเลย พี่ต้นก็ยืนงงจนรถเลี้ยวลับจากสายตา จึงขับรถกลับบ้าน เวลา 8.30 น. พี่ต้นและ เล็ก ต่างไม่มีใครทำอะไรเลยตั้งแต่กลับจากมหาวิทยาลัย ต่างคนต่างนั่งเศร้าอยู่อย่างไร้เหตุผล ไม่มีสาเหตุ ไม่มีอะไรทั้งนั้น แต่ทำไมทั้งคู่ถึงได้เศร้าขนาดนี้ เล็ก คิดอะไรเรื่อยเปื่อยในใจแต่เขาต้องตกใจเมื่อเสียงโทรศัพท์ในห้องพักดังขึ้น กริ๊ง..กริ๊ง
เล็ก : สวัสดีครับ
พนักงาน : สวัสดีค่ะ มีคนจะขอพบคุณค่ะ
เล็ก : ใครกันมาหาเอาป่านนี้
พนักงาน : เขาบอกว่าชื่อต้นค่ะ
เล็ก : เอ่อ..คืองั้น.. เชิญเขาขึ้นมาเถอะครับ
เวลาผ่านไปสัก 5 นาที เสียงประตูห้องก็ดังขึ้น ก๊อก..ก๊อก. เล็ก เดินไปเปิดประตู เขาทำสีหน้าไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดี แต่สีหน้าพี่ต้นเศร้ามาก เขาก็เปิดให้เข้ามาแต่ก็ได้พูดอะไร เชิญนั่งครับ เล็ก เชิญพี่ต้นไปนั่งที่โซฟารับแขกใกล้กับระเบียงห้อง แล้วก็ไปหาน้ำมาให้ทาน เล็ก ยื่นแก้วน้ำให้พี่ต้น เขาเอื้อมมือจะรับน้ำแต่มือของพี่ต้นกลับไปจับที่มือของ เล็ก ไ ม่ใช่แก้วน้ำ ทั้งสองมองหน้ากัน เล็ก รู้สึกเขินจึงดึงมือออก พี่ต้นก็กล่าวคำขอโทษ เล็ก ยกโทษให้ จากนั้น เล็ก ก็ไม่พูดอะไร ได้แต่นั่งเงียบอยู่ที่โต๊ะทานข้าวใกล้ๆ จนเวลาผ่านไป พี่ต้นจึงเอ่ยปากก่อน
พี่ต้น : เอ่อ.น้องโกรธอะไรพี่ต้นหรือเปล่าครับ
เล็ก : เรียกผมว่า เล็กดีกว่า เรียกว่าน้องฟังแล้วมันแปลก ๆ ยังไงก็ไมรู้
พี่ต้น : ครับน้องเล็ก น้องเล็กโกรธอะไรพี่หรือเปล่าครับ
เล็ก : เปล่านี่ครับ ผมจะมีสิทธิ์ไปโกรธอะไรคุณล่ะ เราเริ่มติวหนังสือเลยดีไหมครับ ใกล้จะสอบแล้ว เล็ก ตัดบท
พี่ต้น : น้องเล็กคงอยากติวหนังสือให้จบ ๆ ไป พี่จะได้ไม่ต้องมารบกวนอีกใช่ไหมครับ
เล็ก : เอ่อปะ..ปล่าวนะครับ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น ผมก็แค่กลัวพี่ต้นจะสอบไม่ได้
พี่ต้น : ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วงพี่ น้องเล็กครับคือพี่เอ่อ.
เล็ก : ครับ พี่ต้นมีอะไรหรอครับ
พี่ต้น : น้องเล็กมี..เอ่อ..แฟนหรือยังครับ
เล็ก : แฟน.พี่ต้นถามทำไม
พี่ต้น : เปล่าหรอกครับ พี่ก็แค่อยากถามดู
เล็ก : อ๋อยังหรอกครับ ใครจะมาชอบผมล่ะ พี่ต้นก็ทราบดีว่าผมเป็นอะไร จะมีใครมารักคนโชคร้ายอย่างผมล่ะครับ
พี่ต้น : ทำไมล่ะครับ น้องเล็กน่ารักดีออก นิสัยก็ดีอีกต่างหาก
เล็ก : ก็แค่น่ารัก แต่ไม่มีใครนี่ครับ ช่างเถอะครับ ผมอยู่คนเดียวมาจน 20 ปี ผมชินละล่ะ เรามาดูหนังสือกันเลยดีกว่านะ
พี่ต้น : ครับ
ทั้งคู่ติวหนังสือกันจนกระทั่งเสร็จ
พี่ต้น : ฮ้า..เสร็จสักที พี่โล่งอกเลยล่ะ แต่ยังไงก็ต้องดูเพิ่มเผื่อไม่เข้าใจพี่จะได้มาถามน้องเล็กทันก่อนสอบ เล็ก : ได้รับ
พี่ต้น : เฮ้ยพี่ต้นอุทาน เอ่อ.พี่ขอโทษครับ พี่พูดไม่สุภาพ
เล็ก : อ๋อเป็นไรครับ แล้วพี่ต้นอุทานทำไม
พี่ต้น : คือพี่ตกใจน่ะครับ น้องเล็กดูสิ ตอนนี้ เที่ยงคืนครึ่ง แล้วนะครับ
เล็ก : จริงสิ ทำไมเวลามันผ่านไปเร็วขนาดนี้นะ พี่ต้นจะทานอะไรก่อนกลับไหมครับ ผมจะเตรียมให้
พี่ต้น : เอ่อใจคอน้องเล็กจะไล่พี่กลับบ้านจริง ๆ หรอครับ มันดึกแล้วนะ ขับรถคนเดียวมันอันตรายนะครับ ไม่เป็นห่วงพี่หรอ
เล็ก : แต่ว่า
พี่ต้น : หรือว่าน้องเล็กรังเกียจพี่
เล็ก : มันไม่ใช่แบบนั้นนะครับ
พี่ต้น : งั้นอะไรล่ะคับ
เล็ก : ก็.เอ่อก็ได้ครับ แต่ว่าพี่ต้นต้องโทรศัพท์ไปบอกคุณแม่พี่ก่อนนะ
พี่ต้น : ตกลงครับ
พี่ต้นรีบรับคำ และก็หยิบโทรศัพท์และโทรกลับไปบอกคุณแม่ทันที เล็ก ดีใจไม่น้อย เพราะจะมีคนที่แอบปลื้มอยู่ใกล้ แต่ลึก ๆ ในใจเขาก็ยังกลัวไม่น้อย เมื่อพี่ต้นคุยโทรศัพท์เสร็จ เขาก็รีบเดินมาหา เล็ก ทันที
พี่ต้น : เรียบร้อยละครับคุณชาย
เล็ก : เอ่อ..ครับ.
พี่ต้น : น้องเล็กเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมหน้าซีด ๆ ล่ะครับ
เล็ก : เปล่าหรอกครับ พี่ต้นอาบน้ำก่อนนะครับ เล็กเตรียมผ้าเช็ดตัวไว้ให้แล้วที่ขอบเตียงน่ะครับ เดี๋ยวเล็กจะเตรียมที่นอนให้
พี่ต้น : ครับคุณชาย
ว่าแล้ว พี่ต้นก็เข้าห้องน้ำอาบน้ำ ส่วน เล็ก ก็ไปจัดที่นอน
พี่ต้น : เล็กครับ
เล็ก : ครับ
พี่ต้น : มีชุดนอนให้พี่ยืมใส่ได้ไหมครับ
เล็ก : เอ่อ..มีครับ
เล็กเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าและหยิบชุดนอนชุดใหม่ที่เขายังไม่เคยใส่มาให้
พี่ต้น : โอ้โหกลิ่นยังใหม่อยู่เลยนะเนี่ย
เล็ก : ครับ ก็เล็กยังไม่เคยใส่เลย พึ่งจะซื้อมาไม่นานนี้เอง พี่ต้นนอนบนเตียงได้เลยนะครับ เดี๋ยวเล็กขอตัวอาบน้ำก่อน
ว่าแล้วเล็กก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวของเขาที่ตู้เสื้อผ้า แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
พี่ต้น : เล็กเดี๋ยวสิครับ
พี่ต้นเรียกตามแต่ไม่ทัน แล้วจะให้เจ้าของห้องนอนข้างล่างได้ยังไงนะ พี่ต้นพรึมพรำในใจคนเดียว ไม่นานเล็กกอาบน้ำเสร็จ พี่ต้นนั่งนอนอยู่ที่นอนที่เล็กจัดไว้ข้างล่างใกล้ๆ เตียงนอน
เล็ก : อ้าวทำไมไปนอนตรงนั้นล่ะครับ
พี่ต้น : จะให้พี่นอนยังไงล่ะครับ ถ้าเจ้าของห้องไปนอนข้างล่างแบบนั้นน่ะ
เล็ก : ก็ไม่เห็นแปลก ผมเป็นเจ้าบ้านก็ต้องนอนข้างล่างถูกแล้วไงครับ ไปนอนข้างบนเถอะนะ
พี่ต้น : ไม่เอา ถ้าเล็กจะนอนข้างล่างละก็ พี่นอนด้วย
เล็ก : จะบ้าหรอครับ ไปนอนบนเตียงสบาย ๆ เถอะครับ
พี่ต้น : งั้นเล็กก็ไปนอนบนเตียงกับพี่สิครับ เตียงก็กว้างออก นอนสองคนสบายอยู่แล้ว
เล็ก : แต่ว่า.
พี่ต้น : หรือว่าเล็กรังเกียจพี่คับ
เล็ก : เปล่านะครับ
พี่ต้น : งั้นเล็กก็ต้องขึ้นไปนอนข้างบนกับพี่
เล็ก : เอ่อ.ก็ได้ครับ
ว่าแล้วพี่ต้นก็จัดการย้ายผ้าห่ม หมอน ที่เล็กเตรียมไว้ขึ้นไปบนเตียง แล้วก็ล้มตัวลงนอนกลางเตียง ส่วนเล็กยังอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งอยู่
เล็ก : เอ่อ.พี่ต้นครับ.พี่ต้น..นอนดี ๆ สิ นอนอย่างนี้เล็กจะนอนยังไงล่ะครับ
พี่ต้น : ก็นอนทับตัวพี่สิครับ
เล็ก : บ้าสิ พูดอะไรน่าเกลียด
พี่ต้น : โอ๋.พี่ล้อเล่นครับ โอเคเชิญครับคุณชาย
เล็ก : แหวะ (หน้าตาทะเล้น[/img]
เล็กจัดการเอาหมอนข้างมากั้นกลางระหว่างเขาและพี่ต้น และก็ใช้ผ้าห่มคนละผืนกับพี่ต้น เขาห่มผ้าของเขาแล้วก็หันหลังชนพี่ต้นทันที ขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปปิดโคมไฟที่หัวเตียง เขาก็รู้สึกว่ามีอะไรว่าวางอยู่บนร่างกายของเขา นั่นก็คือแขนของพี่ต้นนั่นเอง เขาค่อยจับเอาแขนพี่ต้นออก แต่กลับไม่สำเร็จ เขาจึงปล่อยเลยตามเลย ปิดไฟแล้วก็ล้มตัวลงนอน และเขาก็ต้องรู้สึกแปลกใจเมื่อมีคำพูดคำหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า.
พี่ต้น : วันนี้ผมมีความสุขที่สุดเลย ผมไม่เคยมีความสุขแบบนี้มาก่อนเลย เล็กครับ พี่.
เล็ก : มีอะไรหรอครับพี่ต้น
พี่ต้น : พี่เอ่อจะผิดไหมครับถ้าพี่จะเอ่อ
เล็ก : จะอะไรครับ พี่ต้นมีอะไรหรือเปล่า หรือว่าไม่ชอบปิดไฟนอน
พี่ต้น : เล็กจะรังเกียจพี่ไหมครับ ถ้าพี่จะบอกว่าพี่พี่รั.ก.เล็..กอ่ะคับ
เล็ก : พี่ต้นคือเล็กเอ่อ..
พี่ต้น : พี่ไม่รู้นะคับ ว่าพี่ทำผิดหรือเปล่า พี่ไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่มันเป็นความรู้สึกที่มีความสุขมากและพี่ก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้น เล็กครับ ได้โปรดให้โอกาสพี่แสดงความรู้สึกนี้กับเล็กนะคับ พี่เชื่อนะว่าความรู้สึกนี้คือความรัก เล็กรังเกียจพี่หรือเปล่า หรือว่าเล็กมีใครของเล็กอยู่แล้ว
เล็ก : เปล่าหรอกครับ แต่เล็กกลัว ถ้าคุณพ่อคุณแม่พี่ทราบ ท่านคงไม่พอใจแน่ แล้วพี่ต้นจะทำยังไง เล็กไม่อยากให้พี่ต้นมีปัญหากับคุณพ่อคุณแม่พี่
พี่ต้น : เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกครับ พี่จะพาเล็กไปบ้านพี่บ่อย ๆ ให้ท่านเห็นหน้าเล็กบ่อย ๆ พี่เชื่อว่าความน่ารักของเล็กจะทำให้ท่านเอ็นดูเล็กอย่างแน่นอน
เล็ก : แต่พี่ต้นก็รู้ว่าเล็กเป็น..เอ่อ..
พี่ต้น : ไม่เป็นไรหรอกครับ เล็กก็เริ่มไปบ้านพี่ในฐานะน้องที่มหาวิทยาลัยสิครับ คุณพ่อและคุณแม่พี่คงไม่สงสัยหรอก เพราะว่ามีคนไปหาพี่บ่อย
เล็ก : แต่สักวันท่านก็ต้องทราบ เราไม่สามารถจะปิดบังเรื่องนี้ได้ตลอดไปนะคับ
พี่ต้น : ไว้รอให้ถึงวันนั้นเราค่อยหาทางแก้ปัญหาอีกทีหนึ่งดีไหมครับ พี่เชื่อว่าถ้าเรารักกันจริง คุณพ่อ คุณแม่ของเล็กแล้วก็ของพี่คงจะไม่ทำร้ายเราอย่างแน่นอน
เล็ก : ก็ได้ครับ แต่เล็กก็ยังกลัวอยู่ดี เล็กกลัวว่าจะต้องมีใครมาเสียใจเพราะเล็ก เล็กไม่อยากเป็นต้นเหตุของเรื่องราวไม่ดี เล็กไม่อยากเป็นต้นเหตุของความปวดร้าวให้ใคร
พี่ต้น : อย่าคิดมากสิครับที่รัก ผมรักคุณนะ
เล็ก : ที่รักหรอครับ
พี่ต้น : ครับ.ที่รักคุณคือที่รักของผม
เล็ก : ขอบคุณนะครับ ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆ ขอบคุณสำหรับมิตรภาพที่ผมไม่เคยได้รับจากใคร
พี่ต้น : ด้วยความยินดีครับ พี่สัญญานะครับ ว่าพี่จะไม่ทำให้เล็กเสียใจ ขอแค่เล็กไว้ใจ เชื่อใจ และมั่นใจในตัวพี่
เล็ก : ครับ เล็กจะพยายาม
พี่ต้น : พี่ว่าเรานอนดีกว่านะครับคุณชาย พรุ่งนี้จะได้ตื่นเช้า ๆ
เล็ก : พรุ่งนี้พี่ต้นมีธุระหรอครับ ก็มันเป็นวันหยุดนี่นา
พี่ต้น : เปล่าหรอกครับ พี่ก็แค่อยากนอนกอดที่รักพี่นาน ๆ
เล็ก : แค่กอดนะครับ พี่ต้นควรจะให้เกียรติเล็กบ้าง
พี่ต้น : คับคุณชายยยยยยย
เล็ก : แหวะ (ขี้เล่น[/img]
พี่ต้นก็นอนกอดเล็กทั้งคืน ทั้งสองกำลังอยู่ในห้วงแห่งความสุข ซึ่งต่างจากวัยรุ่นทั่วไป เพราะพี่ต้นและเล็กไม่ได้มีอะไรกันเกินเลยตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเจอกัน ทั้งสองมีขอบเขตที่เหมาะสม ให้เกียรติซึ่งกันและกัน จนกระทั่งเช้า เล็กตื่นนอนก่อนพี่ต้น เข้าไปอาบน้ำทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ ส่วนพี่ต้นก็นอนหลับอยู่บนเตียง หลังเล็กทำธุระส่วนตัวเสร็จ เล็กก็เข้าครัวไปเตรียมอาหารเช้า ขณะที่เล็กกำลังวุ่นอยู่นั้นพี่ต้นก็เดินมาโอบกอดเล็กอย่างเอ็นดู
พี่ต้น : ตื่นแต่เช้าเลยนะครับที่รัก
เล็ก : ไม่หรอกครับ พึ่งตื่นเหมือนกัน เป็นไงครับ หลับสบายหรือเปล่า
พี่ต้น : สบายแบบไม่เคยสบายมาก่อนเลยล่ะ เพราะพี่ยังไม่เคยนอนกอดใครเลย
เล็ก : จริงดิ ไม่อยากเชื่อ หล่อ ๆ แบบนี้ไม่เคยนอนกอดใครมาก่อน
พี่ต้น : โอ้โห.เห็นพี่อย่างนี้ พี่ยังเวอร์จิ้นทุกส่วนของร่างกายนะครับขอบอก (เล่น[/img]
เล็ก : แหวะ พวกเว่อร์
พี่ต้น : พี่ไม่ได้เว่อร์นะครับ แม้กระทั่งแก้มพี่ ยังไม่เคยมีใครได้หอมเลย หรือว่าคุณชายพี่จะพิสูจน์ล่ะครับ
เล็ก : บ้าน่า ไม่เอาอย่าเล่นทะลึ่งแบบนี้กับเล็ก (เล็กพูดตัดบท[/img]
พี่ต้น : โอ๋แต่ช้าแต่..พี่ล้อเล่นน่ะครับ
เล็ก : พี่ต้นจะทานอะไรดีล่ะครับเช้านี้น่ะ เล็กจะได้เตรียมให้
พี่ต้น : อะไรก็ได้คับ เล็กทำอะไร พี่ก็กินหมดล่ะ
เล็ก : ถ้าเล็กไม่ทำล่ะ
พี่ต้น : ก็แปลว่าพี่ไม่ได้กินข้าว ถ้าอย่างนั้นพี่ก็จะกินเล็กแทนน่ะสิ 555 (เล่น[/img]
เล็ก : ไม่เอา.ไม่เอาทำแล้วครับ ทำแล้ว รอสักครู่นะ
พี่ต้น : ก็แค่นี้แหละ
เล็ก : พี่ต้นก็ไปอาบน้ำสิครับ
พี่ต้น : พี่อยากให้เล็กอาบให้นี่ครับ นะไปอาบน้ำให้พี่หน่อยนะ
เล็ก : บ้าหรอน่าเกลียดแย่ ไปเลย อ้อ.หยิบโทรศัพท์ไปบอกคุณแม่พี่ด้วยล่ะ ว่าจะกลับบ้านกี่โมง เดี๋ยวท่านจะรอ
พี่ต้น : กลับพรุ่งนี้เลย
เล็ก : ไม่ได้หรอกครับ พี่ต้องกลับไปนอนที่บ้าน เดี๋ยวคุณแม่พี่ว่านะ
พี่ต้น : คับผมที่รัก คุณนี่แคร์ความรู้สึกแม่ผม และดูแลผมเหมือนผมเป็นเด็กเลยนะครับ
เล็ก : ก็คุณยังเด็กอยู่นี่นา คือผมหมายถึงสมองน่ะ อิอิ
พี่ต้น : ถึงจะเด็กแต่ไม่เล็กนะครับ ผมท้าพิสูจน์
เล็ก : ไม่เอาล่ะ ไป ๆ รีบไป
พี่ต้น : ครับผมที่รัก ขอหอมแก้มก่อนได้ไหมอ่ะ
เล็ก : ไม่ได้ รีบไปสิ ไม่งั้นกลับบ้านเลยน่ะเอาสิ
พี่ต้น : ก็ได้ครับคุณแม่ บอกดี ๆ ก็ได้ไม่เห็นต้องขู่กันเลย
ว่าแล้วพี่ต้นก็เข้าไปโทรศัพท์บอกที่บ้าน แล้วก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ ส่วนเล็กก็เตรียมอาหารเสร็จพอดี พี่ต้นอาบน้ำเสร็จทั้งคู่ก็ทานอาหารเช้าเรียบร้อย เล็กจึงบอกให้พี่ต้นกลับบ้าน แต่พี่ต้นกลับไม่ยอมกลับ
เล็ก : พี่ต้นครับ ตอนนี้มันก็สายมากแล้วนะ พี่ต้นกลับบ้านเถอะนะคับ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้ามันจะไม่ดี เล็กไม่อยากให้คุณพ่อคุณแม่เล็กรู้ด้วย เดี๋ยวท่านโทรมาเช็คที่พนักงาน มันจะยุ่ง
พี่ต้น : แต่พี่ยังไม่อยากกลับเลย พี่อยากอยู่กับเล็กนาน ๆ พี่ไม่อยากห่างเล็กเลยล่ะครับ นะครับ อย่าพึ่งไล่พี่เลยนะ นะคับ นะนะนะนะนะนะ
เล็ก : เล็กไม่ได้ไล่นะครับ เล็กแค่อยากให้เรารู้จักคำว่าขอบเขตของคำว่าพอดี นะครับ เชื่อเล็กนะครับคนดีนะ
พี่ต้น : ก็ได้ครับ แต่มีข้อแม้นะครับว่า เล็กจะต้องไม่ให้มานอนที่นี่เหมือนกับพี่
เล็ก : โอเค เพราะไม่เคยมีใครได้มานอนที่นี่อยู่แล้ว
พี่ต้น : และถ้าเล็กจะไปไหน ก็ต้องโทรบอกพี่ก่อน
เล็ก : อ้าวไหงมาทำกับเล็กแบบนี้ล่ะ ไม่ใช่นักโทษนะครับ
พี่ต้น : ก็พี่เป็นห่วงนี่นา พี่จะโทรมาหานะครับ แต่ว่าต้องเป็นเบอร์ห้องนะ พี่จะได้แน่ใจว่าเล็กอยู่ห้องจริง ๆ
เล็ก : หือ.ก็ได้ กล้ามากนะครับ ไม่เคยมีใครทำกับเล็กเลยนะ
พี่ต้น : ดีใจนะครับ ที่พี่เป็นคนแรก
เล็ก : ไปเถอะครับ รีบไปเถอะ (เล็กรีบตัดบท[/img]
พี่ต้นก็ยอมกลับบ้านแต่โดยดี ทั้งที่ใจไม่อยากกลับ แต่ก่อนจะกลับก็ไม่วายทะเล้นหาเรื่องหอมแก้มเล็กจนได้ จนกระทั่งสำเร็จ ก็เดินยิ้มออกจากห้องไปอย่างมีความสุข ด้วยรอยยิ้ม หลังจากพี่ต้นกลับ เล็กก็มานั่งที่เตียง ทบทวนเรื่องทุกอย่างระหว่างตนเองและพี่ต้น เล็กรู้สึกดีที่พี่ต้นรู้สึกแบบเดียวกับเขา เขามีความสุขมากที่อยู่ใกล้ ๆ พี่ต้น เขารักพี่ต้นมากขึ้นทุกที แต่เขาก็ยังรู้สึกสับสนแปลก ๆ ในใจ เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะดีใจหรือเสียใจดี ขณะที่เขากำลังคิดอยู่นี้ เขาก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีโทรศัพท์ดังขึ้น กริ๊ง.กริ๊ง.
เล็ก : สวัสดีครับ ผมเล็กคับ
พนักงาน : สวัสดีค่ะ คุณเล็กคะ มีสายนอกค่ะ
เล็ก : โอนสายมาได้เลยครับ
พนักงาน : ค่ะ
เล็ก : สวัสดีครับ
พี่ต้น : สวัสดีครับที่รัก
เล็ก : พี่ต้นเองหรอครับ ถึงบ้านแล้วหรอ
พี่ต้น : ครับ ถึงปุ๊บพี่ก็โทรหาเล็กทันทีเลย
เล็ก : คับผม
พี่ต้น : เล็กเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมเสียงแปลก ๆ หรือว่าดีใจที่ได้ยินเสียงพี่ต้นสุดหล่อจ๊ะที่รัก (เล่น[/img]
เล็ก : เอ่อ..ครับ
พี่ต้น : พี่คิดถึงเล็กจังเลย
เล็ก : เช่นกันครับ
ทั้งคู่ก็คุยกันกระหนุงกระหนิงกันอยู่นานสองนาน ระหว่างคุยกัน เล็กก็เกิดความรู้สึกแปลกในใจตลอดเวลา กับคำถามที่ว่า เราควรจะดีใจหรือเสียใจดี มันติดอยู่ในใจเขาตลอดเวลา
[ ท่านผู้อ่านครับ ถ้าเป็นคุณ.จะรู้สึกแบบเดียวกับเล็กหรือเปล่า กับคนที่เราหลงรัก และอยากอยู่ใกล้ ๆ เขา เมื่อวันนี้เราได้ทุกอย่างตามที่เราปรารถนาแล้ว แต่ทำไมเราไม่มีความสุขจริง ๆ เรายังกลัวอะไรอยู่ หรือว่าเรากลัวใจตัวเอง เรากลัวว่าถ้าเราปล่อยใจแบบนี้ เรากลัวว่าเราจะรักเขาจนไม่ลืมหูลืมตา แล้วถ้าวันนี้เขาเกิดไม่เป็นแบบนี้ล่ะ ถ้าเขาเปลี่ยนไปล่ะ เราจะทำยังไง เราจะทนได้หรือเปล่า ฮื้อคิดแล้วก็ท้อใจจริง ๆ ความรักนะความรัก ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ ทำไมต้องเกิดกับเราด้วย แล้วท่านผู้อ่านล่ะครับ คิดยังไง ถ้าเป็นท่าน ท่านควรจะทำตัวยังไงดี.]
เวลาผ่านไปพี่ต้นกับเล็กยังคงรักกันมากขึ้น พี่ต้นแวะรับแวะส่ง บา