ความรัก ความสับสน มิตรภาพ และการแข่งขัน

[gaydark]

   จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อตอนที่ผมกำลังจะสอบเข้าโรงเรียนชื่อดังที่สุดในกรุงเทพ ชื่อย่อ ตอ.(เด็กกรุงเทพ 60% ใฝ่ฝันที่จะมาอยู่โรงเรียนนี้ และจำนวนผู้เข้าสอบมากกว่า สก. และมหิดลอีกนะ[/img]
ตอ. เตรียมอุดมแหละฮะ หุหุ
ไหงมีคนบอกผมว่า พวกโฮโมจะไม่สามารถเข้าโรงเรียนนี้ได้ไง สงสัยจะมไม่จิง
ผมลองโพสกระทู้ในโพสรูปชายจนป่านนี้ยังไม่เห็นหัวกระทู้ขึ้นเลย (ขัดข้องอะไรรึป่าวหว่า[/img]
ไปเจอเรื่องๆหนึ่งโดนมากๆ อ่านแล้วโอ้โหไหงมันตรงกะชีวิตเราเลยเนี่ย
ลองอ่านดูนะ
ในมุมหนึ่ง...
-
หลายครั้งที่ฉันแอบมองหน้าเค้าเวลาที่เค้าเผลอ..เค้าน่ารักมาก
แต่ทำไมนะเค้าถึงไม่เคยแม้แต่จะชำเลืองมองฉันเลย
-หลายครั้งที่เค้าคุยกับผู้หญิงคนอื่น    แต่ฉันกลับรู้สึกหึงไปมากมาย..
ทั้งที่เราเป็นแค่เพื่อนกัน..แต่เค้ากลับไม่เคยที่แคร์ความรู้สึกฉันเลย
-หลายครั้งที่ฉันสารภาพอย่างอ้อมๆกับเค้าว่าฉันแอบหลงรักผู้ชายคนนึงอยู่..เค้าก็รับฟังแล้วหัวเราะแล้วบอกว่า..ดีแล้วล่ะที่เธอมีความรัก..แต่ใครน๊อ
จะเป็นผู้ชายที่โชคร้ายคนนั้น
-หลายครั้งที่ฉันแกล้งทำสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น.เพื่อหวังให้เค้ามีความรู้สึกว่าหึงบ้าง
แต่เค้าก็ไม่เคยจะยินดียินร้ายสักนิด...มิหนำซ้ำยังเข้าไปคุยกับผู้ชายคนนั้นอย่างดีหน้าตาเฉย
- หลายครั้ง..ที่ฉันถามเค้าว่า ถ้าเกิดเธอว่าเธอรู้สึกว่ารักใคร
แล้วเค้าไม่เคยรักตอบหรือแม้แต่จะมองมาเลย
เธอจะรู้สึกอย่างไร..เค้ากลับตอบว่า เรื่องของผม
- หลายครั้งที่ฉันไม่สบาย ฉันแค่อยากได้ยินคำว่า..ทานยาหรือยัง
เป็นห่วงนะ..แต่เค้ากลับแค่มองแล้วก็เดินผ่านไป
-หลายครั้งที่ฉันอยากให้เค้าเดินไปส่งที่ป้ายรถเมล์..แต่เค้าบอกว่า..
ไม่ดีหรอก..เดี๋ยวแฟนเห็น
-หลายครั้งที่ฉันโทรไปหาเค้า พยายามคุยแบบเพื่อนเพื่อให้เค้าไม่อึดอัดแต่เค้ากลับพูดมาว่า..
ทำไมถึงต้องโทรมาด้วย..อย่าทำให้ผมต้องพูดอะไรที่จะทำให้คุณรู้สึกไม่ดีออกไปนะ..
-หลายครั้งที่ฉันอยากจะบอกความในใจออกไปให้เค้าได้รับรู้สักที..แต่ทุกๆคำที่ฉันได้รับจากเค้า..มันเพียงพอแล้ว..ฉันไม่ต้องการที่จะบอกอะไรเลยกับเขา..ฉันไม่เกลียดเค้าหรอก
เพราะคนเรามีสิทธิ์ที่จะเลือกรักหรือเกลียดได้..ห้ามหัวใจกันไม่ได้หรอก.....แต่ต่อไปนี้ฉันคงไม่กล้าที่จะมองเธอแล้วล่ะ.ไม่คุย
ไม่โทรไปหรือทำให้เธออึดอัดใจใดๆทั้งสิ้น.ลาก่อนนะคนดี...และลาก่อนความรักของฉัน......
..................อีกมุมหนึ่ง......
-หลายครั้งที่ผมรู้สึกว่าคุณแอบมองผมอยู่..คุณรู้มั้ยว่ามันทำให้ผมไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคุณ..คุณน่ารักมาก
ผมไมเคยใจสั่นแบบนี้มาก่อนเลย..สายตาคุณทำไมถึงได้ทำให้ผมเป็นได้ขนาดนี้นะ....
-หลายครั้งที่ผมต้องพยายามคุยกับผู้หญิงคนอื่นๆเพื่อให้ไม่ให้คิดกับคุณมากไปมากกว่านี้.แต่ผมห้ามหัวใจตัวเองไม่ได้เลย..ทำไมนะ...
-หลายครั้งที่คุณบอกผมว่าคุณแอบหลงรักผู้ชายคนนึงอยู่..คุณรู้ใหม
หัวใจผมมันเจ็บปวดแค่ใหน..ทำไมถึงไม่เป็นผมนะ
-หลายครั้งที่ผมเห็นคุณสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น..ผมทรมานมากเลยรู้มั้ย...ผมรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า..คุณมีแฟนแล้วสินะ..สำหรับผม..เพื่อนเท่านั้นที่คุณรู้สึกสินะ..แต่ผมก็ยอมได้..เพื่อคุณ....
-ทุกครั้งที่คุณถามผมว่าถ้าผมไปหลงรักใครโดยที่เค้าไม่เคยมองเลย
ผมจะทำยังงัย..ผมตอบคุณไปแล้วนะ..เรื่องของผม..คุณรู้มั้ยว่านั่น
เป็นคำพูดที่ผมตอบกับตัวเอง..นั่นสินะ..เรื่องของผมที่จะรักผู้หญิงคนนี้โดยที่เค้าไม่เคยสนใจผมเลยแม้แต่น้อย.....
-ทุกครั้งที่คุณไม่สบาย.คุณรู้มั้ยว่าถ้าผมเจ็บแทนคุณได้..ผมจะไม่รอช้าเลย..คนดี..คุณรู้มั้ยว่าผมมองเห็นเค้าคนนั้นเอายามาให้คุณ..ผมไม่อาจทนดูภาพนั้นได้เลย..อยากเข้าไปชกหน้าเค้า
แต่ก็ทำไม่ได้..ผมถึงได้แค่มองแล้วก็เดินจากไปอย่างเงียบๆ
คุณคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมยืนมองอยู่นานแค่ไหนด้วยห้วใจที่ปวดร้าว
ถุงยาในมือผมมันร่วงลงตอนไหนไม่รู้......
-ทุกครั้งที่คุณบอกว่าจะให้ผมไปส่งคุณที่ป้ายรถเมล์..รู้มั้ยผมตื่นเต้นมากๆที่จะได้ไปส่งคุณ..แต่ผมคงไม่ไปส่งคุณแค่ป้ายรถเมล์หรอก..ผมอยากส่งคนที่ผมรักให้ถึงบ้านเลย..แต่พอนึกถึงหน้าของผู้ชายคนนั้น
แฟนคุณคนนั้น..ผมไม่อยากให้คุณมีปัญหา..ผมไม่อยากให้แฟนคุณเข้าใจผิด..ผมถึงได้บอกกับคุณว่า
ไม่ดีหรอก เดี๋ยวแฟนเห็น...
-หลายครั้งที่คุณโทรหาผม..หัวใจผมมันเต้นตามเสียงของโทรศัพท์
ผมไม่อยากรับโทรศัพท์คุณเลย..ผมไม่อยากให้ใจผมมันรักคุณไปมากกว่านี้อีกแล้ว..มันทรมาน..และในที่สุดผมก็ไม่อาจทนรอให้มันดังอย่างนั้นได้อีกแล้ว..ผมรับและตัดสินใจบอกคุณไปว่า
อย่าทำให้ผมต้องพูดอะไรที่จะทำให้คุณรู้สึกไม่ดีเลย..(คุณรู้อะไรมั้ยเพราะผมกล้วว่าผมจะสารภาพความในใจกับคุณที่มันเก็บไว้มานานออกไป..ผมกลัวใจตัวเองเหลือเกิน..ถ้าผมเผลอพูดออกไป..คุณคงรู้สึกไม่ดี
คงเกลียดผมและเดินจากผมไป..
ผมไม่อยากให้คุณจากผมไปไหนทั้งนั้น..ผมรักคุณนะ..[/img]
แต่หลังจากวันนั้น..ทำไมคุณถึงเมินเฉยกับผมนัก..คุณรู้ตัวมั้ยสายตาที่คุณมองผมอย่างเย็นชานั้นน่ะ..มันทำให้ผมไม่เป็นอันทำอะไร..เป็นเหมือนเดิมได้มั้ยคนดี..กลับมาเหมือนเดิมกับผมได้มั้ย..แม้จะได้แค่เป็นเพื่อนกับคุณเหมือนเดิมอย่างที่เคยเป็น
แค่นี้ ผมก็สุขใจแล้ว
....เพราะอะไร..บอกผมสักคำ.......
               
บางทีสิ่งที่คุณเห็น..หรือสิ่งที่คุณคิด...
จริงๆแล้วมันอาจไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย....คุณรักใครทำดีกับเค้าให้มากๆ
เพราะเค้าก็อาจจะ พยายามทำดีเพื่อคุณอยู่ก็ได้..โดยที่คุณก็ไม่เคยได้รู้เลย
-อีก 41 วัน-
   ตื่นแต่เช้ามานั่งรอรถ เพราะว่าบ้านผมใกล้สุดฉะนั้นต้องมารับผมก่อนแน่ ที่ไหนได้พอรถมาถึงทุกคนอยู่บนรถเรียบร้อยแล้ว ผมก็กล่าวทักทายทุกคน พอถามว่าทำไมไม่มารับผมก่อน คำตอบก็คือทุกคนไปรอกันที่บ้านเอกหมด มีผมคนเดียวที่ให้มารับ (สรุปคือกูหน้าด้านให้เค้ามารับอยู่คนเดียว[/img]
รถก็แม่เอกขับ นึกว่าจะมีคนขับรถซะอีก รถก็แบบ 7ที่นั่งอะครับ ด้านหลังมีที่นั่งสองแถว พอรถออกซักพักมันก็เริ่มเล่นการ์ดกัน คือการ์ดที่มันเล่นกันไม่ใช่ไพ่ป๊อกนะครับ แต่มันเหมือนกับเอาการ์ดมาสู้กัน และเนื่องจากผมเล่นไม่เป็นจึงถูกทิ้งอีกตามเคย และในที่สุดก็มาถึงพัทยา
   ไม่สมควรเรียกบ้านพัก เนื่องมาจากบ้านหลังนี้มี 6ห้องนอน 7ห้องน้ำยังควรเรียกว่าบ้านอีกหรอ อย่างนี้เขาเรียกคฤหาสน์นะพี่ บ้านมันที่กรุงเทพว่าหรูแล้วนะ ที่นี่หรูกว่าอีกอะ ใหญ่กว่าด้วย โอ๊ยอิจฉาอะ พอเข้ามาในบริเวณบ้านจะเห็นข้อความเด่นสะดุดตา Douce France แปลว่าไรก็ไม่รู้เหมียนกันแต่ฟังแล้วเพราะจัง บ้านมันนะตกแต่งอย่างกะบ้านฝรั่งเลย ไม่ว่าคุณจะอยู่ส่วนไหนของบ้านคุณจะเห็นศิลปกรรมต่างๆ ไม่ว่าจะรูปภาพ หรือประติมากรรมก็เหอะ หลังจากเก็บของกันเรียบร้อยแล้ว ก็ไปลุยทะเลเลย เดินไปสักพักก็ถึงทะเล เราก็หาโต้ะนั่งกัน แล้วก็สั่งอาหารนู่นนี่ ทาครีมกันแดดแล้วก็ลงทะเลเลย เล่นไปเล่นมาก็สังเกตว่าคนที่ลงมาเล่นน้ำมีสี่คน อ้าวอีกคนหายไปไหนวะ มองไปที่โต้ะเห็นคุณหนูเอกกำลังนั่งอ่านหนังสือหลบแดดอยู่ เลยตะโกนถามว่าไม่ลงมาอะ
   เล่นไปเหอะ เราเล่นจนเบื่อแล้ว (มิน่าแม่มันขาว ลูกคล้ำเพราะเล่นทะเลจนตัวดำนั่นเอง[/img]
แล้วเราก็เล่นต่อจนเที่ยง ก็หยุดเล่นมาหาอะไรกินกัน แม่เอกลงทุนขับรถไปซื้อพิซซ่ามาให้เลยละ หุ่นแต่ละคนขาวกันท้างน้านเลย พอกินข้าวเที่ยงเสร็จก็เตรียมตัวจะเล่นต่อ
   มีใครอยากเล่นบานาน่าโบ้ทบ้างเอกถาม แล้วทุกคนก็ตอบว่าอยาก จากนั้นเราก็เลยไปเล่นบานาน่าโบ้ทกัน ราคาน่ะหรอ แพงโคตรนี่ดีนะแม่เอกมันจ่ายให้ไม่งั้นอย่าหวังเลยว่าเราจะเล่น พอเล่นมันก็สนุกดีนะ มันดี แต่ไหงผมตกคนแรกเรื่อยเลยอะ ขนาดนั่งกลางนะเนี่ย ทุกคนดูจะมีความสุขมากๆเลย ผมก็ด้วยเหมือนกัน หลังจากเราเล่นกันจนเหนื่อยแล้วก็กลับบ้านอาบน้ำ
ขณะที่ผมกำลังพักผ่อนอยู่ก็ได้ยินเสียงเปียโนล่องลอยมา ผมก็เลยเดินหาต้นเสียง แล้วก็ไปเจอเอกมันกำลังเล่นเปียโนอยู่ ส่วนแม่มันก็นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟาข้างๆ พอผมเข้าไปแม่ก็เรียกให้ผมไปนั่ง ผมก็เลยนั่งฟังเสียงเปียโนไปเรื่อยๆ ฟังๆดูแล้วมันก็มีความสุขดีนะ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้ฟังเสียงเปียโนแบบตั้งใจ มันต่างจากฟังบอดี้แสลม หรือว่าทาทายัง (แต่เหมือนมาไร แครี่ เหอๆ[/img]
ฟังดูแล้วสุขุมเยือกเย็น พอรู้สึกตัวอีกทีทุกคนก็มาอยู่ในห้องหมดแล้ว เวลาผ่านไปแม่เอกก็จะออกไปซื้อของ นักดนตรีก็เลยหยุดเล่นแล้วก็ไปด้วย พวกเราที่เหลือไม่รู้จะทำอะไรก็เลยขอไปด้วย ก็มาซื้อของที่คาร์ฟูร์ ซื้อของกินทั้งหลายแหล่เวลาผ่านไป 5โมงกว่าๆ ดูเหมือนมีบางสิ่งมากระตุ้นพวกพวกเราให้รีบกลับบ้าน ก็แม่เอกอะครับ พอรู้ว่า 5โมงแล้วก็รีบใหญ่เลย พอขึ้นรถเสร็จก็พุ่งเลยครับขับแบบน่าหวาดเสียวสุดๆเหยียบมิดเลยอะ 100ก่าๆ แซงได้แซงเลยไม่มีการเบรก พอมาถึงบ้านก็รีบเร่งขนของกันใหญ่ แม่เอกมันรีบไขกุญแจเข้าบ้านปุ๊บเปิดทีวีปั๊บ เพลงแดจังกึมขึ้นพอดี (สรุปแล้วคือรีบมาดูแดจังกึม คนเรานะทำไปได้[/img]
พอจังกึมจบเราก็ไปกิน้ขาวเย็นกัน ดูแล้วมันเวอร์ๆยังก็ไม่รู้อะ คือปกติถ้าจะกินข้าวเราก็คงหยิบจานข้าวไปที่หม้อข้าวแล้วก็ตักข้าว แต่บ้านนี้เค้าต้องจัดโต้ะก่อนจากนั้นก็ยกหม้อข้าวมาแล้วก็ตักข้าวใส่ทีละจาน *-* ปลาทอดปกติเราก็ทอดไปทั้งตัวเลยใช่มะครับ แต่บ้านนี้ต้องหั่นปลาออกเป็นชิ้นๆ เอาไปชุบแป้งสาลีแล้วค่อยทอด จานก็ต้องมีทิชชู่รอง ดูแล้วเวอร์จังบ้านผมมันไม่ไฮโซนิ แล้วทุกคนก็กินอาหารเย็นสุดหรูอย่างอร่อย พอจะรู้แล้วหล่ะครับว่าทำไมเอกมันผอมจังทั้งที่บ้านมันก็หรูซะ ก็ผัดผักอะครับ มันกินคนเดียวครึ่งจาน เนื้ออย่างอื่นนอกจากปลาก็ไม่แตะเลย หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จตอนแรกก็คิดว่าจะพาไปเที่ยวไหนแต่ดูจาดสภาพของแต่ละคนแล้ว อยากนอนเต็มทีแม่เอกก็เลยให้ไปนอนพักผ่อนกัน แต่ผมยังไม่ง่วงก็เลยนั่งดูถ่ายทอดสดการแข่งรักบี้ฝรั่งเศส ไอร์แลนด์ (ช่องต่างประเทศ[/img]
กับเอกและก็แม่มัน แต่ว่ามันดูจืดชืดยังไงก็ไม่รู้ คือปกติถ้าทำคะแนนได้เราก็จะเฮ แต่ว่าบ้านนี้นั่งดูกันแบบสงบเงียบมากเลย สักพักแม่เอกก็ขอตัวไปนอน ก็เลยเหลือผมกับเอกอยู่สองคน
เอกี้ซังผมพูดขึ้น มันมองหน้าผมแปลกๆเลยคับ คือเอกี้ซัง เป็นฉายาของมันที่เพื่อนสนิทมันเท่านั้นที่จะเรียกมันแบบนี้ มันได้ฉายานี้มาจากตอนที่มีชาวญี่ปุ่นเค้ามาดูโรงเรียน แล้วเค้าก็มาถามมันว่าชื่ออะไร มันก็เลยบอกว่าชื่อเอก แต่เนื่องจากมันเรียกยากเค้าเลยขอเรียกว่า เอกี้แทน (ส่วนซังมาเติมทีหลังเพื่อให้ดูคิกขุขึ้น[/img]
ใครให้เรียกเราอย่างนี้
ทีคนอื่นยังเรียกได้เลย
แล้วใครอนุญาตให้แกเรียกล่ะ มันทำหน้าแบบ อารมบ่จอยสุดๆ
เปลี่ยนช่องเหอะ เบื่อแล้วผมเปลี่ยนเรื่อง
ก็เปลี่ยนไปดิใครว่าอะไรอะ ผมก็เลยเปลี่ยนช่องหาช่องน่าสนใจไปเรื่อยๆ แล้วก็ไปหยุดอยู่ช่องหนึ่งเค้าเอาหนังเรื่อง Scary Movie มาเปิด ใครเคยดูแล้วคงรู้นะว่ามัน...แค่ไหน
ดูช่องนี้นะ
ตามใจ ไอ้เอกมันบิดขี้เกียจแล้วก็นอนดูบนโซฟาเลยหัวมันก็หนุนหมอนอยู่ข้างๆตักผม (มันน่าจะเอาหัวมาหนุนบนตักผมนะหุหุ[/img]
แล้วเวลาก็ผ่านไปผมมองไปที่ไอ้เอก อ้าวมันหลับแล้วนี่หว่า ผมก็ลองเอามือลูบหน้ามันดู มันก็ยังไม่รู้สึกอะไร ผมก็เลยเอามือไปแหย่ปากเจ่อๆมัน มันก็ดูดนิ้วผมเลยครับ ผมก็ตกใจมากแต่ก็ไม่ได้เอานิ้วออก ให้มันดูดไปเรื่อยๆ สักพักผมก็ก้มหน้าลงไปไกล้หน้ามันเรื่อยๆจนกระทั่งปากของเราสองคนอยู่ไกล้กันแค่นิดเดียว มันก็เอามือมันดันหน้าผมขึ้น แล้วมันก็ลุงขึ้นมานั่ง มันมองหน้าผมเหมือนจะบอกว่าทำอย่างนั้นมันไม่ถูกนะ เรามองกันอยู่นานพอควรแล้วมันก็พูดขึ้น
เราไปนอนแล้วนะ ปิดไฟให้เรียบร้อยล่ะแล้วมันก็เดินจากไป ทิ้งให้ผมอยู่คนเดียวอีกครั้ง ความรู้สึกของผมตอนนี้มันบอกไม่ถูกเลยครับ มันเหมือนเราบอกรักคนๆนึงแล้วเค้าก็ปฏิเสธเรากลับมา ผมไม่รู้ว่าผมรักเอกจิงรึป่าว แต่ที่ผมทำไปมันคืออะไรล่ะ พอหนังจบผมก็ปิดทีวีขึ้นนอน (ห้องเดียวกับปอม[/img]
ปอมมันนอนหลับดูสบายใจดีจัง ผมนอนกอดมันแต่ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะรู้สึกรึป่าวแล้วผมก็หลับไปทั้งๆที่นอนกอดปอมอยู่
-อีก 40 วัน (อ้อลืมบอก วันนี้วันหยุดนักขัตฤกษ์[/img]
-
ลืมตาตื่นขึ้นมาก็แทบจะเป็นลม ก็ไอ้คนที่ผมนอนกอดอยู่อะมันไม่ใช่ไอ้ปอมอะดิแต่เป็นไอ้อาร์ม ส่วนไอ้ปอมน่ะหรอ หุหุ คงเดาออกนะว่ามันไปนอนกับใคร หลังจากได้สติก็รีบลุกออกจากเตียง (กลัวอาร์มเข้าใจผิด[/img]
แล้วก็ลงมาข้างล่างเลย เห็นเอกกำลังนั่งกินอาหารเช้าอยู่
ตื่นเช้าจังนะ ผมทักทาย
เช้าหรอ นี่กี่โมงแล้วดูสิ ผมมองนาฬิกา เหวอนี่มัน 9โมงกว่าแล้วนิ
เอกี้
มีอะไร มันยอมให้ผมเรียกแล้วหรอ
เรื่องเมื่อวานขอโทษนะ
เรื่องไหนถ้าเรื่องที่เอานิ้วมาแหย่ปากคนอื่นน่ะ ไม่ถือหรอกนะ
ไม่ใช่ เรื่องที่เราจะจูบนายตะหาก มันมองหน้าผมเหมือนกำลังจะอ่านใจผม
รู้มั้ย ทำไมเราถึงไม่ให้นายจูบ
ทำไมล่ะ
เพราะนายยังไม่เคยไงล่ะ รู้ได้ไงฟะ
แล้วไงล่ะ
แต่เราเคยแล้ว ผมอึ้งไปแปบนึง
แล้วไง ถึงแกเคยแล้ว แล้วเรายังไม่เคยหมายความว่าเราจะจูบแกไม่ได้หรอ
รู้มั้ยจูบแรกของคนเราน่ะ มันมีความหมายมากกว่าครั้งแรก เพราะไม่ว่ายังไงมันก็จะกลายเป็นสิ่งที่แกจะจำไปตลอดกาล ไม่ว่าจะอยากจำหรือไม่ก็ตาม แกอาจจะลืมไปแล้วว่าคนที่แกจูบด้วยคือใครแต่แกจะไม่มีวันลืมหรอกว่าจูบนั้นมันเป็นอย่างไร
แล้วถ้าเราจะบอกว่าเราอยากจะให้จูบแรกของเราอยู่ที่แกล่ะ ถ้าเราบอกว่าเราอยากจะอยู่กับแกไปตลอดกาลล่ะ มันจ้องหน้าผมตาไม่ไหวติง หัวใจผมมันสั่นจนแทบจะระเบิดออกมาแล้ว นี่เราพูดออกไปได้ไงเนี่ย
ลองถามใจตัวเองดูสิว่านั่นมันความรักหรือความหลง การที่ชอบเค้าข้างเดียวน่ะเขาเรียกกันว่าความรักหรอ การที่มาตามจีบคนอื่นโดยที่เขาไม่สนองตอบน่ะ มันคือรักหรือว่าหลง
ก็แล้วทำไมแกไม่สนองตอบเราบ้างล่ะ ผมหยุดไม่ได้แล้วทีนี้
ก็เพราะ ...อย่าหาว่าเราเห็นแก่ตัวเลยนะแต่นอกจากพ่อแม่ เราไม่อยากรักใครอีกแล้วล่ะ ผมอึ้งไปเลย เป็นเพราะจูบแรกของเราๆไปจูบกับคนๆนึง คนที่เราไม่ได้รัก ไม่ได้หลง ไม่ได้รู้สึกใยดีกับคนๆนั้นเลย ที่เราจูบกับคนๆนั้นเพียงเพราะเราต้องการประชดคนๆนึง คนที่เรารักมากที่สุดคนนึง แต่มันกลับทำให้คนๆนั้นจากเราไป จากไปโดยทิ้งไว้แต่ความทรงจำดีๆเกี่ยวกับคนๆนั้นไว้ให้เราระลึกถึง ขอร้องล่ะอย่าทำให้เรารู้สึกผิดมากว่านี้เลย ขอร้องล่ะ ผมพูดอะไรต่อไม่ออกรู้สึกมันตื้นตันอย่างไรก็ไม่รู้ เหมือนกับว่าสิ่งที่เราตามหามาแสนนานมันล่องลอยไปไกลแล้ว ล่องลอยไปโดยไม่มีวันหวนกลับเพราะสิ่งนั้นกำลังหนีจากทุกๆสิ่งที่มันเคยรับรู้ หลังจากนั้นผมก็กลับไปที่ห้องนอนในสภาพอาฟเตอร์ชอก มันมีความรู้สึกที่สับสนในจิตใจอย่างไรบอกไม่ถูก ความหลงหรือความรัก เป็นคำพูดที่ฟังดูแล้วกินใจเหลือเกิน พอเข้าไปในห้องก็เห็นไอ้อาร์มกำลังนุ่งผ้าเช็ดตัวไปเข้าห้องน้ำ ผมก็เลยทักมันแก้เครียด
เมื่อคืนหลับสบายดีมั้ย
สบายสิ อุ่นด้วย ก็เล่นมีคนนอนกอดทั้งคืนเลยนิ
หง่ะ แกรู้สึกตัวด้วยหรอ
รู้สิ ทำไมจะไม่รู้หล่ะ เล่นกอดกันแน่นยังกะจะเล่นมวยปล้ำงั้นอะ
เหอๆ ขอโทษนะ คือเราเป็นโรคติดหมอนข้างอะ จู่ๆไอ้อาร์มมันก็ยิ้มแปลกๆ
หึๆ จะว่าไปแกก็น่ารักดีเหมือนกันนะว่าแล้วมันก็ขยับเข้ามาไกล้ผมเรื่อยๆ
จะทำอะไรอะ ตอนนี้ตัวมันยืนเบียดผมแน่นเลยครับ
เคยจูบใครรึยังจ้ะ ทำไมต้องมาพูดเรื่องนี้ด้วยคิดแล้วเศร้า แล้วจู่ๆผมก็นึกอะไรขึ้นมาได้
นี่กูมี่ (ชื่อฉายาไอ้อาร์มมัน[/img]
ถามไรหน่อยดิ
ถามมาสิ
คือวันนั้นแกไปจูบกับแม่เอกี้ได้ไงอะ มันปล่อยตัวผมแล้วครับ แล้วก็เดินไปนั่งบนเตียง
โอ้ยเรื่องมันยาวน่ะ ก็คือวันนั้นเราไปเรียนพิเศษ แล้วก็ไปเจอแม่เอกี้ที่กำลังซื้อของอยู่ก็เลยเข้าไปทักทาย แล้วเราสองคนก็คุยกันเรื่อยเปื่อย แล้วแม่เอกก็ไปพูดเรื่องเฟิร์สคิสเข้า หง่ะแม่ลูกเหมือนกันเด้ะเลย เค้าบอกเราว่าจูบแรกของคนเราน่ะสำคัญมาก ควรจะจูบกับคนที่แกคิดว่าสำคัญที่สุดเท่านั้น แล้วเราก็ดันทะลึ่งไปถามว่าเฟรนช์คิสเป็นยังไง เค้าก็เลยจูบเราให้ดูเป็นตัวอย่างน่ะ แหมแต่น่าเสียดายที่นั่นไม่ใช่จูบแรกของเรา เพราะเราคิดว่ามันคงจะเป็นจูบที่ดีที่สุดของเราแล้วล่ะ
แล้วแก เคยจูบกับเอกี้ยัง
โอ้ย เรายังไม่เคยจูบกับมันเล้ยยยยย
จิงอะ นึกว่าเคยจูบกันแล้วซะอีก เห็นเล่นกันน่าหวาดเสียวจะตาย
โอ้ยก็แค่เล่นน่ะ เรากับมันคิดกันแค่เพื่อนน่ะไม่มีอะไรมากกว่านั้นหรอก เราไปอาบน้ำก่อนนะ แล้วผมก็ลงไปนอนแผ่บนเตียงคิดทบทวนเรื่องที่ผ่านมา ความรักกรือความหลง มันแปลว่าอะไรกันแน่นะ ผมยังไม่เข้าใจความหมายของมันชัด แล้วในที่สุดไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ตอนนี้ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะลืมมันให้หมด ลืมความรู้สึกแปลกๆ ลืมสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมดทิ้งไป แล้วเริ่มต้นใหม่กับสิ่งที่เรียกว่ามิตรภาพ
วันนี้ฝนตก ถึงจะตกไม่หนักมากแต่ก็ทำให้เราเล่นทะเลไม่ได้ เราจึงเปลี่ยนโปรแกรมไปเที่ยวห้างกัน และห้างที่เราไปก็คือโรยัล การ์เดน พลาซ่า ซึ่งเป็นอะไรที่น่าเที่ยวมากๆ พอไปถึงเราก็ไปเข้าพิพิธภัณฑ์ริบลีย์กัน จากนั้นก็ไปดูหนัง 4มิติเหอๆเสียวสุดๆ หลังจากนั้นเราก็ไปกินข้าวเที่ยงกันที่ฟู้ดเซนเตอร์สุดหรู แล้วบ่ายอันสนุกสนานก็มาถึง เพราะเรากำลังจะเข้าบ้านผีสิงกัน พวกเราตัดสินใจที่จะไปกันเป็นคู่ๆ โดยเอกกับแม่ไปคู่แรก ผมกับปอมไปคู่ที่สอง และตูนกับอาร์มไปคู่ที่สาม หลังจากที่คู่แรกเข้าไปได้สักพัก ผมกับปอมก็ตามเข้าไปขอบอกว่าที่นี่ทำได้ดีมากๆไม่ว่าจะฉากหรือเอฟเฟกอะไรก็ตามขนาดปอมมันไม่กลัวผียังกรีดตับแลบเลย แล้วจู่ขณะที่เรากำลังวิ่งกันตับแลบนั้นผมก็รู้สึกเจ็บที่มือ พอเอามือขึ้นมาดูก็เห็นเลือดไหล ปอมมันเห็นผมหยุดมันก็หยุดตาม แล้วมันคงเห็นเลือดที่มือผมเข้ามันก็เลยตกอกตกใจใหญ่เลย
เฮ่ย มือแกเป็นอะไรอะเพชร มันเข้ามาหยิบมือผมขึ้นไปดู เลือดไหลนี่หว่า
อืม ไม่รู้ไปโดนอะไรมาเหมือนกัน ว่าแล้วไอ้ปอมมันก็หยิบผ้าเช็ดหน้ามันขึ้นมาเช็ดเลือดผม
โอ้ย ผมเจ็บแผล
ขอโทษที เราหนักมือไปหน่อย แล้วปอมมันก็เบามือลง ดูมันน่ารักยังไงก็ไม่รู้เวลาอ่อนโยนเนี่ย
ปอม ถามอะไรหน่อย เมื่อคืนนายมีอะไรกับตูนรึยังอะ มันมองหน้าผมขำๆ
จะบ้าหรอ คิดเลยเถิดไปใหญ่แล้ว เรากับตูนน่ะไปเล่นการ์ดกันตะหาก แล้วจู่ๆผมก็ทำสิ่งที่ไม่คาดคิดลงไป ปากของผมประกบกับปากของปอมได้ยังไงไม่รู้ ผมรู้สึกดีอย่างไรบอกไม่ถูก ผมไม่รู้ว่าเวลาเค้าจูบกัน ลิ้นมันจะต้องพันกันยังไง แต่ผมก็ก็ปล่อยให้มันดำเนินต่อไปตามธรรมชาติ รู้สึกเหมือนความสุขอันมหาสารหลั่งไหลเข้ามาในกาย ตอนนี้ไม่ว่าผีหน้าไหนก็มาหยุดไม่อยู่แล้ว ซักพักผมก็เริ่มรู้สึกตัวอีกครั้งผมจึงรีบถอยห่างออกมา
ปอมเราขอโทษนะ
ไม่เป็นไรหรอก แล้วผมก็ได้ยินเสียงกรีดมาจากด้านหลัง
รีบไปเถอะ พวกนั้นตามมาแล้ว แล้วเราสองคนก็รีบวิ่งออกมา แล้วก็เจอเอกกับแม่อยู่ที่ปากทาง แล้วแม่เอกก็ไปสังเกตเห็นรอยเลือดที่มือ ซึ่งผมเองก็ลืมไปแล้ว เราก็เลยเล่าเรื่องให้แม่เอกฟัง (เรื่องที่เลือดไหลนะ ไม่ใช่เรื่องที่จูบกัน[/img]
แม่เอกก็เลยไปซื้อพลาสเตอร์ติดแผลมาแปะที่แผล หลังจากนั้นพวกเราก็เดินชอปปิ้งในห้าง แล้วก็กลับไปเก็บของกลับบ้าน วันนั้นเหนื่อยมากๆ นั่งหลับในรถไปตลอดทางเลย วันนี้คงจะเป็นวันที่จะจำไปจนวันตายเลย เพราะได้รับรู้เรื่องราวหลายๆอย่างในวันเดียวกัน และยังเป็นวันที่ผมมีจูบแรกด้วย ถึงแม้จะไม่ได้จูบกับแฟน แต่ยังไงเพื่อนก็สำคัญเสมอจริงมั้ยครับ และผมก็จะอยากจดจำปอมไว้เสมอว่าปอมคือเพื่อนที่ดีที่สุดของผม กลับมาถึงบ้านก็ทักทายพ่อแม่ตามปกติ
พ่อครับ แม่ครับ สวัสดีครับ แล้วผมก็ยกมือไหว้
เป็นไงเพชร สนุกมั้ย พ่อผมถาม
สนุกดีครับ
แล้วได้อ่านหนังสือบ้างรึป่าว แม่ผมถามบ้าง
อ่านทำไมอะ
อ้าว ก็พรุ่งนี้สอบไงจำไม่ได้หรอ เฮ่ยลืมไปเลยพรุ่งนี้สอบปลายภาค ซวยละกู มิน่าเห็นไอ้พวกนั้นมันนั่งอ่านหนังสือกันบนรถ แต่ผมยังไม่ได้อ่านเลยซักกะตัว ฮือๆๆ
-อีก 39 วัน สอบปลายภาควันแรก-
สอบวิชาแรกก็แทบอ้วกแตก มันคือวิชาคณิตศาสตร์ ซึ่งพี่แกเล่นสอบทุกบทเรียนที่เคยเรียนมาตั้งแต่ ต้นปี เหอๆ สูตรอะไรต่อมิอะไรยั้วเยี้ยเต็มไปหมด แถมคำถามบางข้อยังกวนตีนโคตรรร คืออยู่ม.3พี่แกออก tan19ถามจิงเหอะใครจะไปนั่งจำวะไอ้ตรีโกนเฮงซวยน่ะ แล้วก็ยังมีเมตริกอุบาท(สุดๆ[/img]
มายั้วเยี้ยเต็มไปหมด ดีนะที่ปอมนั่งข้างๆ คงรู้นะหมายความว่าไงเหอๆ ข้อสอบทั้งหมด 135 ข้อ ทำเองซัก 30 ข้อที่เหลือความรู้รอบโต้ะทั้งน้าน เวลาผ่านไป สามชั่วโมง (สอบวิชานี้วิชาเดียวล่อทั้งคาบเช้าเลย[/img]
ออกมาจากห้องสอบแต่ละคนสีหน้าเหมือนพึ่งลงมาจากรถไฟเหาะ ต่างก็คุยกันเรื่องข้อสอบกันใหญ่โดยเฉพาะไอ้ข้อ tan19น่ะดูเหมือนจะไม่มีใครรู้เลยว่าตอบอะไร พอไปถามอาจารย์ว่าทำไมถึงตั้งคำถามข้อนี้คำตอบนะกวนตีนสุดๆเลย
อาจารย์จำได้นะ ว่าเคยนักเรียนบอกซักครั้งนึงว่า tan19เท่ากับเท่าไร เหอๆตั้งครั้งนึงแน่ะ หลังจากนั้นทุกคนก็ทยอย ลงไปกินข้าวด้วยสีหน้าที่แทบจะทำให้ข้าวบูด ดูเหมือนหลังจากกลับจากพัทยาพวกเราทั้ง 5คนก็จะสนิทกันมากขึ้น พอกริ่งคาบบ่ายดังก็ขึ้นไปสอบต่อ คาบบ่ายไม่ยากเย็นอะไรนักนอกจากวิชาสุดท้าย ภาษาอังกฤษ 100 ข้อ (เอาน่าแปบเดียวก็เสร็จเหอๆ[/img]
อีตรงแกรมม่าก็ไม่ยากมากหรอกแต่อีตรงเนื้อเรื่องน่ะสิอภิมหาโคตรกวนบาทาเลย คือเค้าให้เนื้อเพลงมาครับ ตอนแรกผมก็ไม่รู้หรอกครับว่าเพลงอะไรเพราะไม่ชอบฟังเพลงฝารั่ง ผมก็อ่านดูครับอืมเนื้อหาน้ำเน่าใช้ได้ พออ่านจบก็มาดูคำถามแค่ข้อแรกก็เป็นลมแล้วครับ ใครร้องเพลงนี้ คนไม่เคยฟังแล้วจะรู้ได้ไงฟะ แล้วก็มีประเภทถามว่าท่อนนี้ใช้แกรมม่าผิดตรงใหน คำนี้มีความหมายเหมือนกับคำว่าอะไร แล้วก็อะไรอีกสารพัด จนกระทั่งคำถามสุดท้ายที่ตั้งมาเพื่อไม่ให้ใครตอบได้ เพลงนี้ได้รับกี่รางวัลแกรมมี่ เหอๆยิ่งกว่า tan19อีก พอออกมาจากห้องทุกคนดูแตกต่างจากตอนสอบเลขเพราะเอาแต่ร้องเพลง เหอๆ แล้วผมก็พึ่งจะมานึกได้ว่าเพลงนี้มาไร แครี่ร้องเพราะผมเคยฟังในรถแม่เอก (เสือกตอบมาดอนน่า[/img]
หลังจากนั้นก็กลับบ้านวันนี้ไม่มีอะไรมากเนอะเซ็ง
>อีก 38 วัน หยุดอ่านหนังสือสอบ เล่นเอ็ม
>อีก 37 วัน -หยุดอ่านหนังสือสอบ เล่นเอ็ม
เนื่องจากสองวันนี้ไม่มีอะไรมาก (ไม่มีอะไรเลย[/img]
ขอเขียนแค่นี้ละกัน
-อีก 36 วัน สอบปลายภาควันสุดท้าย-
วันนี้ถึงจะไม่ดุเดือดเท่าวันก่อนแต่ปัญหาคือวันนี้สอบวิทย์ซึ่งเป็นวิชาที่ผมเกลียดที่สุด เหอๆ ข้อสอบก็ไม่มีอะไรมากปรนัย 100 ข้อ อัตนัยอีก 50 เอิ้กๆ (ทำไมวิชาพวกนี้มันมีหลายข้อจังวะ[/img]
เวลาผ่านไปหลายๆคนเหงื่อตกกัน พออาจารย์เผลอผมก็กระซิบกระซาบกับปอม
เฮ้ยทำได้มั้ยวะ
ไม่ค่อยได้เลยว่ะ ลองดูไอ้คนด้านซ้ายแกซิ คนด้านซ้ายผมคือเอกครับ ดูมันทำสบายใจยังไงไม่รู้ ผมก็เลยชะเง้อดูครับเห็นมันตอบได้ทุกข้อเลย แต่การที่จะให้มันช่วยน่ะฝันไปเถอะ เพราะมันขึ้นชื่อเลยเรื่องไม่เคยลอกข้อสอบใคร (เพราะมันทำได้[/img]
และก็ไม่เคยมีใครได้ลอกมันหมือนกัน ดูมันเหมือนจะรู้สึกตัวครับมันหันมามองผม ผมก็รีบหลบครับและก็ไม่มองไปทางนั้นอีกเลยเพราะหน้ามันเวลาทำข้อสอบน่ากลัวมากเหมือนฆาตกรโรคจิตได้เหยื่อรายใหม่ คือมันจะยิ้มอย่างมีความสุขแต่ตามันจะเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและก็ยังเลียลิมฝีปากตลอดเวลาอีกเหอๆน่ากลัวชะมัดยาดเลย สักพักก็มีกระดาษที่ถูกขยำหล่นลงมาบนโต้ะผม ผมตกใจมากเกือบจะร้องออกมาแล้ว พอแกะกระดาษดูมันก็คือสูตรต่างๆ และสมการเคมีทั้งหลายซึ่งผมก็รู้เลยว่าเอกมันส่งมาให้ ผมรู้สึกดีใจมากไม่ได้ดีใจที่ได้กระดาษนี้นะครับ แต่ดีใจที่เอกจอมหวงคำตอบมันให้เพื่อนลอกข้อสอบถึงแม้จะทางอ้อมแต่มันก็ช่วยผมได้เยอะเลยล่ะครับ หลังจากนั้นปอมก็ลอกต่ออีกทอดเหอๆ หลังจากสอบเสร็จ (3ชั่วโมงแห่งนรก[/img]
ผมก็รีบไปขอบคุณเอกี้ซัง แต่มันก็ทำหน้าตอแหลได้เก่งมาก
หรอ เราช่วยแกหรอ ไม่เห็นรู้เรื่องเลยอืมช่างมันเถอะ อย่าไปคิดมากเลย หลังจากสอบเสร็จทุกคนดีใจมากเพราะสิ่งที่กำลังมาถึงคือปิดเทอม บางคนก็กระโดโลดเต้นเหมือนคนบ้า บางคนก็ร้องห่มร้องไห้เพราะอาจจะไม่ได้เจอเพื่อนตัวเองอีกแล้ว ผมก็ดีใจเหมือนกันที่จะได้ปิดเทอมซักทีแต่ก็เสียใจเหมือนกัน พวกเราตัดสินใจจะไปเลี้ยงฉลองกันที่ร้านประจำที่ผม ปอมและมิ้นท์ไปกันบ่อยๆจนพี่เจ้าของร้านเค้าจำเราได้แล้ว
สวัสดีค่ะ น้องเพชรน้องปอมพาเพื่อนๆมาเลี่ยงฉลองกันหรอคะ
ครับพี่แคชเชียร์ (เป็นฉายาที่พวกเราตั้งให้เพราะมากี่ทีพี่แกก็นั่งอยู่ตรงแคชเชียร์ตลอด และพี่แกก็เต็มใจให้เรียกด้วย[/img]
วันนี้ลดให้ผมหน่อยนะครับ
ได้เลย เดี๋ยวพี่ลดให้สุดๆ ไปหาที่นั่งกันไปเดี๋ยวพี่ให้แม่ครัวทำเต็มที่เลยหลังจากหาที่นั่งแล้วพวกเราทั้ง 6ก็สั่งอาหารกัน อ้อลืมบอกไปยัยมินท์ก็มาด้วยนะครับ คือจิงๆแล้วก็ไม่ได้ชวนหรอกแต่เผิอญไปเจอเทอหน้าร้านแล้วเทอก็มาคนเดียวด้วยก็เลยขอมาฉลองด้วยคนและด้วยความน่ารักของเทอเข้ากับใครได้ง่ายมากแม้กระทั่งคนที่พึ่งเจอกันก็ยังคุยกันได้ปร๋อเลยยกเว้นแต่เอกี้คนเดียวที่ถึงแม้มินท์มันจะชวนคุยบ่อยแค่ไหนมันก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะจ๋อไปกับมินท์ด้วยซึ่งมินท์ก็ดูจะยั้วเหมือนกันเรื่องนี้ แต่สองคนนี้มันต่างกันสุดขั้วอยู่แล้วนิ คนนึงพูดมากอีกคนไม่พูดเลย คนนึงขาวจั้วอีกคนคล้ำๆ คนนึงกินง่ายอีกคนเลือกกิน คนนึงรักสนุกอีกคนรักเรียน เฮ้อแล้วมันจะเข้ากันได้มั้ยเนี่ย หลังจากที่เรากินไปปได้สักพักเราก็มาสาบานกัน คือเนื่องจากเรายังเป็นเด็กยังกินเหล้าไม่ได้เราเลยต้องชูแก้วน้ำเปล่าสาบานกันและถึงแม้จะโตแล้วเราก็คงไม่กินหรอก
ข้าพเจ้าขอสาบานต่อน้ำเปล่าอันบริสุทธิ์ว่า 1.เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปตราบเท่าชีวิตจะหาไม่ ไม่ว่าจะเจออุปสรรคแค่ไหนเราก็จะฝ่าฟันไปด้วยกัน หากมีปัญหาเราก็จะปรึกษากัน หากมีความสุขพวกเราก็จะแบ่งปันกัน พวกเราจะเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน 2.พวกเราจะไม่แตะต้องต่อสิ่งเสพติดทุกชนิด พวกเราจะรักชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ และบุพการีผู้เลี้ยงดูเรามา
และข้อสามตราบใดที่ร้านพี่ยังเปิดอยู่พวกเธอจะต้องมาเป็นประจำ พี่แคชเชียร์พูดขึ้นทำอะเราขำกันใหญ่เลยแล้วพี่เขาก็เอาสิ่งนึงขึ้นมาวางบนโต้ะ มันคือเค้กนั่นเองตอนแรกเราก็ตกใจว่าเอามาทำไมแต่สัพักก็เข้าใจว่าเอามาให้เราฉลองกัน แล้วพวกเราก็ช่วยกันเป่าเทียนกัน
เนี่ยพี่อุดส่าห์ไปซื้อมาให้เลยนะ อ้อแต่ก็ไม่ได้ซื้อมาให้ฟรีๆหรอกนะ ต้องจ่ายตังให้พี่ด้วย แล้วพวกเราก็หัวเราะกันใหญ่เลย จิงๆแล้วถึงพี่เค้าจะไม่พูดพวกเราก็จ่ายอยู่แล้วแหละเพราะเค้กมันแพงมากเกรงใจพี่เค้า หลังจากกินเสร็จแล้วเราก็ไปจ่ายเงินกันโดยแชร์กันออกคนละเท่าๆกัน รวมถึงค่าเค้กด้วย
โอ้ยอะไรกันไม่ต้องจ่ายหรอกค่าเค้กน่ะ พี่ก็พูดเล่นไปงั้นแหละ แค่น้องมาทานกันบ่อยๆพี่ก็ดีใจแล้ว แต่พวกเราก็ยังคะยั้นคะยอจะจ่ายให้ได้ พี่เค้าก็เลยต้องรับไว้ แล้วพวกเราก็แยกย้ายกันกลับบ้านซึ่งผมก็โชคดีแม่เอกี้มารับก็เลยได้กลับกับเขา แต่ระหว่างทางผมตะหงุดตะหงิดใจยังไงไม่รู้ ก็แกเล่นเปิดเพลงที่อยู่ในข้อสอบภาษาอังกฤษตลอดทางเลยน่ะสิ เฮ้อเหนื่อยใจ
วันนี้มีความสุขมากเลยๆ ถ้าเป็นไปได้อยากจะหยุดเวลาทั้งหมดเอาไว้ อยากจะให้ความสุขแบบนี้มันอยู่กับเราตลอดไป ขอบคุณนะเพื่อนๆที่รักทุกคน ขอบคุณนะปอมเพื่อนที่เรารักที่สุด..
คืออยากบอกว่าอย่ารอเลยครับ เรื่องนี้เพื่อนผมมันเป็นเจ้าของเรื่อง ถึงจะมีผมเป็นตัวละครร่วมก็เหอะ
และตอนนี้ผมกับมันก็เลิกคบกันมานานแล้ว แบบว่ามีปัญหากัน แล้วก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย เรื่องราวต่อจากนั้นจิงๆแล้วยังมีอีก
ฉะนั้นถ้าอยากอ่านต่อไปทวงเพื่อนผมเอาเองละกัน อิอิ
ในที่สุดเราก็ได้ต้นฉบับมา อีก2ตอนจากเพื่อนคนนึง หลังจากนั้นถ้าว่างเดี๋ยวเขียนต่อให้
มาต่ออีกตอน ซึ่งคงจะเปนต้นฉบับสุดท้ายที่สามารถหามาได้ แต่เรื่องมันยังไม่จบ ถ้ายังไงว่างๆจะมาต่อให้ละกันนะ
-อีก 34 วัน-
การเดินทางไปบ้านปอมทำไมมันช่างลำบากยากเย็นเช่นนี้ รถติดซะไม่บันยะบันยังเลย ผมต้องลงเดินตั้งแต่สะพานพุทธไปจนถึงบ้า