๐ บันทึก (รัก) ปลายฟ้า ๐ [by คาโอะซัง]

[gaydark]

 :001: :001: :001:  อ่า เผลอแปบเดียวก็มาเป็นสมาชิกของ เวป กูซ่าส์ ได้ครบ หนึ่งขวบ แล้ว คริคริ
เอาเรื่องนี้ มาเป็นของกำนันให้กับเพื่อน ๆ ทุกคนครับ
ผมเป็นเด็กผู้ชายธรรมดาที่ไม่ธรรมดาคนหนึ่ง ซึ่งมีชีวิตทีธรรมดาเฉกเช่นเพื่อน ๆ ทุกคน มีหน้าที่เล่าเรียนและเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่ และถึงแม้ผมจะเป็นอย่างนี้ ท่านทั้งสองก็รักและคอยเอาใจใส่ดุแลอย่างดี ในบรรดาพี่น้อง 4 คน มีผมคนเดียวที่เป็นผู้ชาย แถมเป็นคนสุดท้องด้วย ฉะนั้นด้วยความมีหน้าตาน่ารักผมจึงเป็นที่รักของทุกคนในครอบครัวมาก
และแล้วชีวิตที่ธรรมดาและจะธรรมดาของผมก็ต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เมื่อคุณป้า (พี่สาวแม่[/img]
ของผมที่ท่านแต่งงานไปกับ ชาวญี่ปุ่นเมื่อหลายสิบปีก่อน คงจะตั้งแต่ตอนผมยังไม่เกิดซะละมั้ง และที่ท่านมาที่บ้านผมในคราวนี้เพื่อมาขอให้ผมไปอยู่กับท่านที่ญี่ปุ่นและเรียนที่นั่นเลย เหตุผลก็คือสามีของท่านเป็นหมัน ท่านทั้งสองจึงไม่สามารถมีลูกด้วยกัน คุณป้าท่านให้ข้อเสนอกับแม่และพ่อว่าค่าศึกษาค่าเทอมตลอดจนค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ท่านและสามีจะเป้ฯคนออกให้เอง
ท่านบอกอีกว่าพอปิดเทอมผมสามารถกลับเมืองไทยได้ทุกเทอมถ้าอยากกลับ ซึ่งตอนแรกคุณแม่ท่านก็ลังเล ผมมองนัยน์ตาท่านผมก็รู้ว่าท่านเป็นห่วง แต่เป็นเพราะอีกใจหนึ่ง คงอยากให้ผมได้ไปเมืองนอกจะได้ภาษา ท่านทั้งสองจึงยอมตกลง อีกอย่างฒก็โตแล้ว (ในตอนนั้นผมจบ ม.4แล้ว[/img]
และท่านทั้งสองคงจะเห็นว่าผมคงจะสามารถดูแลตัวเองได้
และเมื่อจัดการเรื่องต่าง ๆ เรียบร้อยแล้วไม่ว่าจะเป็นพาสปอร์ต วีซ่า และหลักฐานการศึกษาต่าง ๆ ตลอดจนอะไรต่อมิอะไรที่จำเป็น ผมและคุณป้าก็ออกเดินทางโดยมีพ่อแม่และพี่ ๆ มาส่งที่สนามบิน (สุวรรณภูมิ ยังไม่มีเลยตอนนั้น[/img]
จุดหมายปลายทางของเราคือญี่ปุ่นเมืองในฝันของผม เมืองที่คุณป้าอยู่คือจังหวัดเกียวโต ซึ่งเคยเป็นเมืองหลวงเก่ามาก่อน และมีสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย
พอลงจากเครื่องหลังจากที่ รอแล้วรอเล่า คุณป้าก็เริ่มบ่นออกมา ซึ่งคนที่ถูกบ่นคงจะเป็นคุณลุงโยชิดะ เห็นได้ยินว่า
"ธรรมดาก็โทรมาบอกตั้งแต่อยู่เมืองไทย ว่าให้เอารถมารับทำไมยังไม่มาอีกนะ"
และท่านคงจะรำคาญจึงนั่งแท็กซี่กลับ ตลอด 2 ข้างทางตั้งแต่ลงจากเครื่องและนั่งอยู่ในรถแท็กซี่ทิวทัศน์ของที่นี่สวยงามด้วยดอกไม้เมืองหนาว และตึกอาคารที่ทันสมัยการรักษาความสะอาดก็ดีเยี่ยม ดอกไม้ก็สวย ผู้คนก็ผิวพรรณดี การแต่งกายเน้นที่ความเป็นระเบียบและสามารถป้องกันความหนาวได้ ถ้าจะดูความทันสมัยต้องดูพวกวัยรุ่นมากกว่า
และเมื่อรถจอดลงหน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งเป็นบ้าน 2 ชั้น หลังกะทัดรัดน่ารักและดูอบอุ่น พอตกตอนเย็น ผมก็ได้พบกับคุณลุงโยชิดะ ท่านเป็นชายวัยกลางคนหน้าตายิ้มแย้มอยู่เสมอ และใจดีมาก ท่านบอกว่าที่ไม่ได้ไปรับวันนี้ เพราะติดต่อที่เรียนของผมจนเสร็จ อ้อ! ... ลืมบอกไปว่าท่านก็เป็น ดร. ทำเกี่ยวกับวิจัยพืช และหลังจากที่ผมอยู่ในบ้านนี้เกือบ 1 อาทิตย์คุณลุงโยชิดะและคุณป้าก็พาผมไปบ้านคุณลุง ซึ่งเป็นงานวันรวมญาติ
และในงานนี้ก็ได้ทำให้ผมได้พบและเป็นเพื่อนกับ คาโทรุคุง หนุ่มหน้าอ่อนซึ่งเป็นหลายแท้ ๆ ของคุณลุง ซึ่งในตอนแรกผมก็ไม่ได้สนใจอะไรเขาเป็นพิเศษ เพราะมัวแต่เครียดกับการวางตัวให้ดีเพราะมีแต่ญาติ ๆ ของคุณลุงทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นพี่ชายพี่สาวและน้องชาย (พ่อของคาโทรุคุง[/img]
รวมทั้งคุณลุง รวม 4 คน แต่ลูก ๆ นี่สิเป็นโขยงแทบนับญาติไม่ถูกเพราะเยอะมาก และคุณลุงคงจะเห็นว่าผมอึดอัดละมัง
จึงขอให้ คาโทรุคุงช่วยพาผมไปเดินเล่นชมสวนหลังบ้าน ซึ่งตกแต่งด้วยไม้ดอกไม้ประดับต่าง ๆ สวยงามที่สำคัญสระขนาดเล็กที่มีน้ำใสแจ๋ว ยิ่งทำให้บรรยากาศสดชื่นมาก และขณะนี้เองที่ผมเริ่มรู้สึกว่า คาโทรุคุงมีนิสัยทะเล้น ๆ น่ารักชอบทำให้ผมหัวเราะอยู่เสมอ (ทั้งที่ยังสื่อสารกันไม่รู้เรื่อง[/img]
และหลังจากวันนนั้นเราก็เริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น ผมยังได้ทราบอีกว่าเขาอายุอ่อนกว่าผมไม่ถึงปี วันหนึ่งคาโทรุคุงก็ถามผมว่า
"ทำไมเขาจึงคบกับผม" ผมก็ตอบตามตรงว่า
"ไม่รู้" (อันนี้กว่าจะสื่อสารกันรู้เรื่องก็แทบแย่[/img]
คาโทรุคุงบอกว่าผมไม่จุกจิกวุ่นวายเหมือนญาติคนอื่น ๆ ของเขาซึ่งมีแต่ผู้หญิงเป็นส่วนมาก พูดน้อย (ก็ลองให้เป็นภาษาไทยสิ[/img]
และที่สำคัญยอมรับฟังในสิ่งที่เขาพูดหรือเล่าให้ฟัง (คาโทรุคุงอยู่ชมรมดนตรี ในอนาคตเขาอยากเป็นนักร้อง ฉะนั้นออกจะเป็นคนที่ชอบฝันเฟื่องไม่น้อย[/img]
เพราะเวลาอยู่ว่าง ๆ หรือนั่งพูดคุยกัน เขาจะเล่าความใฝ่ฝันของเขาให้ผมฟังเสมอ ๆ และที่สำคัญมากที่สุดและเขาอยากจะพูดภาษาไทยได้ ผมรีบอาสาออกตัวทันทีว่าจะสอนให้ แต่มีข้อแม้ว่าคาโทรุคุงจะต้องสอนภาษาญี่ปุ่นให้ผมด้วย เขาดีใจใหญ่แล้วรีบตกลงทันที
หลังจากวันนั้นผ่านไปเกือบเดือนและใกล้ถึงวันปฐมนิเทศน์ทั้งผมและคาโทรุคุง ต่างก็สามารถเรียนรู้ภาษาของกันและกันได้ดี จนสามารถสื่อสารกันรู้เรื่อง  แม้จะไม่ถึงขนาดพูดกันฉอด ๆ ๆ ๆ แต่ก็ใช้ได้สำหรับการพูดคุย ในขณะเดียวกันคาโทรุคุงเขาก็ขอเรียกผมว่า "คาโอะ" และกระทั่งเวลาไปเที่ยวไหนต่อไหน คาโทรุก็จะพาผมไปด้วยทุกคราจนผมสามารถจดจำทางและสถานที่ต่าง ๆ ได้
กระทั่งเปิดเทอมปีการศึกษาใหม่ ซึ่งผมตื่นเต้นมากที่จะได้พบปะผู้คนมากหน้าและได้เรียนในโรงเรียนไฮสคูลของญี่ปุ่นอย่างที่ผมเคยฝันตั้งแต่เล็ก ๆ และข่าวที่ทำให้ผมยินดีมากยิ่งขึ้นก็คือ คาโทรุคุงก็เรียนในโรงเรียนไฮสคูลเดียวกันกับผมแม้ว่าจะอยู่คนละชั้นก็ตาม (คาโทรุคุงอยู่ปี 1 หรือ ม.4 ผมอยู่ปี 2 หรือ ม.5 [/img]
และการที่ผมได้มาอยู่ปี 2 ห้อง 2 นี้ก็ได้ทำให้ผมได้พบกับผู้ชายคนหนึ่ง แม้ว่าท่าทางเขาออกจะหยิ่ง ๆ มากโข แต่เขาก็เป็นผู้ชายที่หล่อ เท่ น่ารัก บุคลิกดีมาก ๆ เลยและที่สำคัญเขาดังมากด้วย นี่อาจจะเป็นรักแรกของผมก็เป็นได้ และมารู้ภายหลังจากการแนะนำตัวว่าเขาชื่อ ยูจิ อาโทอิ (อาโทอิ เป็นนามสกุล[/img]
เขาเป็นหัวหน้าห้องและป๊อปปูล่า ขนาดที่ว่าเวลาเดินไปไหนสาว ๆ ตามกรี๊ดเป็นโขยง (เรื่องจริง[/img]
                                        TBC . . .
 :011: :011:  มาต่อกันครับ
:011: :011:
ตลอดเวลา 2 เทอม ผมได้สร้างความน่าเชื่อถือให้แก่เพื่อนร่วมห้องและอาจารย์จนเป็นผลสำเร็จ ด้วยผลการเรียนที่ดี และการอุทิศตนต่อห้องเรียนจนอาจารย์ตั้งให้ผมเป็นผู้ช่วยของยูจิ เหตุผลก็คือก่อนที่ผมจะได้เป็นผู้ช่วยนั้น ผมมักทำตัวเจ้ากี้เจ้าการเวลาเพื่อนคนไหนหยุดขาดหรือไม่สามารถมาโรงเรียนได้ ผมจะรับหน้าที่คอยจดเรื่องต่าง ๆ ที่เรียนในวันนั้น ๆ เพื่อเพื่อนจะได้เรียนทันกันและการที่ทำอย่างนี้ยิ่งทำให้ผมพูดฟังและเขียนภาษาญี่ปุ่นได้ดีเกือบ 70 %
ดังนั้นผมจึงเป็นที่ฝากฝังของเพื่อน ๆ ในห้องทั้งชายและหญิง (และต่อมาผมก็ได้ เหรียญนักเรียนดีเด่นประจำปี[/img]
และตลอดเวลาหลายเดือนมานี้ ก็ได้ทำหใความรู้สึกดี ๆ ของผมที่มีต่อ ยูจิคุง  เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ผมก็พยายามเก็บไว้ในใจตลอดเพราะรู้ฐานะตัวเองดี แต่แค่ได้ฝันถึงเขาผมก็มีความสุขแล้วล่ะ ยิ่งงานที่ชมรมศิลปะ (ผมเข้าชมรมศิลปะ[/img]
ยิ่งเยอะแยะไม่หวาดไม่ไหว จึงไม่ใคร่มีเวลาคิดถึงเรื่องอื่น ๆ มากนัก
และแล้ว เหตุการณ์ที่ให้ผมต้องเสียตัวครั้งแรกก็เริ่มขึ้นเมื่อ ซากิคุงเพื่อนนักเรียนชายคนหนึ่งเกิดไม่สบายมาเรียนไม่ได้ มันก็เลยเป็นหน้าที่ประจำของผมที่ต้องทำ เมื่อเลิกชมรมผมก็มาบ้านของ ซากิคุงอย่างรีบด่วน คุณแม่ของ ซากิ ก็ต้อนรับขับสู้อย่างดีและก็บอกให้ผมเข้าไปในห้อง ซากิคุงแล้วท่านก็นำเครื่องดื่มมาให้แล้วจึงขอตัวออกไป ซากิ เองท่าทางเขาดีใจมาก ๆ เลย แถมมีอาการแปลก ๆ อีกด้วย ชอบมองผมตาเยิ้ม เวลาผมติวการบ้านให้
ผมก็ไม่ได้ใส่ใจด้วยคิดว่าจะเป็นเพราะเขาไม่สบาย แต่ยิ่งนานไปเขาก็ยิ่งทำให้ผมแปลกใจแต่ก็แปลกนะที่ผมเริ่มสังเกต เดี๋ยวนี้เองว่า ซากิคุงหล่อน่ารัก แถมมีเสน่ห์อีกตะหาก (เอ๊ะ . . .แล้วแต่ก่อนทำไมไม่มองนะ[/img]
แล้ว ขณะที่ผมติวให้เขาอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่นั้น ซากิคุง ก็ทำให้ผมแทบช็อค!!! (ซีนีม่า รึเปล่าก็ไม่รู้[/img]
อย่างมาก เมื่อเขาได้โน้มหน้าลงมาแล้วจูบปากผม ผมอึ้งจนแทบทำอะไรไม่ถูก มองซากิคุง ปากอ้าตาค้าง แล้วเขามีลูกคืบต่อด้วยการจับมือของผมขึ้นไปกุมไว้ที่หัวใจที่เต้นตึก ๆ ตัก ๆ ของเขาแล้วสารภาพกับผมว่า
"คาโอะ รู้มั้ยผมดีใจมากเลยที่ คาโอะ มาวันนี้ รู้มั้ย? ผมแอบสนใจคุณมานานแล้ว แต่มีแค่วันนี้เองที่ผมได้คุยกับคุณเป็นวิสาสะหน่อย"
"ซ . . . ซากิคุง ล้อเล่นรึเปล่าผู้ชายกับผู้ชายจะรักชอบกันได้ยังไง? "
"ได้ซี . . . แถมมีความสุขด้วยนะ"
และขณะที่ผมอึ้งจนพูดไม่ออกนั่น ซากิคุง ก็กอดปล้ำผมเป็นการใหญ่ปากก็ประกบปากผมอย่างหื่นกระหาย แต่นุ่มนวลผสมดุเดือดนิด ๆ ผมพยายามผลักเขาออกพอออกได้ผมขอร้องเสียงสั่น
"ซ . . .ซากิ . . .น . นายทำอะไรนะเราผู้ชายนะ" แล้วเขาก็จับผมได้อีกแล้วพูดว่า
"ก็เพราะคาโอะเป็นผู้ชายน่ะสิ ผมถึงทำอย่างนี้ มาเถอะผมจะทำให้มีความสุข แถมสนุดด้วยนะ"
พูดจบเขาก็ประกบริมฝีปากลงมาใหม่ คราวนี้ผมหมดแรงต่อสู้แล้วผมเริ่มเคลิบเคล้มเผลอไผล พอมารู้สึกตัวอีกทีก็ล่อนจ้อนเปลือยเปล่าแล้ว แต่ริมฝีปากของซากิคุงยังไม่ยอมผละจากผม ในขณะนั้นผมรู้เพียงว่าผมมีความสุขมากที่ถูกกระทำเช่นนี้จึงไม่ได้รับรู้เลยว่าเขาได้นำ เจ้าก้านยาวมาจอที่ประตูหลังผม และพอรู้สึกตัวอีกทีเขาก็นำเจ้าก้านยาวเข้าไปได้แล้วพร้อมกับความรู้สึก ปวด ๆ แสบ ๆ และจุกมาก แต่ความซาบซ่านวาบหวิว กลับมีมากกว่าความเจ็บปวด
หลังจากนั้นเขาก็เริ่มชักเข้า ๆ ออก ๆ เหมือนลูกสูบพร้อมกับเสียงหอบกระเส่าด้วยความสุขของเราสองคนในช่วงเวลานั้นผมแทบลืมเลือนทุกอย่าง สองตาหลับสนิทปล่อยให้ซากิคุงโยกเอวถี่ยิบอย่างเมามัน จนผมแทบสำลักความสุขที่เขาป้อนให้ สองมือกอดคอ ซากิคุงแน่นเหมือนเขาจะหลุดลอยไป ส่วนซากิคุงก็ยังคงโยกกระดกเอวเข้าหาโดยแทบไม่หยุดพัก สองตาหลับสนิทเฉกเช่นผม ริมฝีปากเผยครางอย่างมีความสุข จนในที่สุดวาระสุดท้ายของเราสองคนก็มาถึง
เมื่อผมรู้สึกว่าผมได้ปลดปล่อยอะไรบางอย่างออกมา จากร่างกายจนเลอะหน้าท้องเราสองคนไปหมด ส่วนซากิคุงก็ได้ปล่อยน้ำแห่งความสุขเข้ามาในร่างกายของผมจนอุ่นวาบไปหมด เสียงหอบของเขาบ่งบอกถึงความสุขและตื่นเต้นจนทำให้ผม รู้สึกดีตามไปด้วย และพอหายเหนื่อยเขาก็ยังอยู่ในท่านั้นและกระซิบบอกกับผม
"ผมมีความสุขมากเลย แล้วคุณล่ะมีความสุขไหม? แล้วคุณเริ่มรักผมบ้างหรือยังที่รัก ฮึ?"
พูดจบเขาก็จูบปากผมอย่างดูดดื่ม แต่ผมก็ตอบเขาไม่ถูกจึงไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ยิ้ม ๆ (ก็มันงง ๆ นี่[/img]
และหลังจากนั้นเราสองคนก็สนิทสนมกันมากขึ้นอย่างรวดเร็ว ถ้าหากเป็นวันหยุดเขาก็จะมารับไปโน่นไปนี่ ทำเหมือนคนรัก และถ้าหากว่าเขาต้องการผมเมื่อไหร่เราก็จะไปที่บ้านของ ซากิคุง หาความสุขกันอย่างหวานชื่นโดยที่พ่อและแม่ของเขาไม่รู้เลยเพราะคุณแม่ของซากิ ทำงานไม่ได้เป็นแม่บ้านอยู่บ้านเฉย ๆ เหมือนแม่เคนอื่น ๆ
แต่แล้วผมก็เจอเหตุการณ์ที่ทำให้ งง ๆ อีก เมื่อวันหนึ่งผมคิดอะไรไม่รู้ถึงได้อยากจะวาดรูปหลังโรงเรียนซึ่งเป็นภูเขาทิวทัศน์และบรรยากาศดีมาก ซึ่งแถวนั้นติดกับสนามฟุตบอล ซักพักก็มีลูกฟุตบอลลูกหนึ่งลอยข้าวรั้วออกมาและกลิ้งมาหาผม และมาหยุดตรงหน้าผม ผมจับมันขึ้นมาและก็อ่านชื่อที่เขียนด้วยปากกาว่า มิสึเระ เอโด้ แล้วสักครู่นึงก็มีผู้ชายซึ่งคงจะเป็นรุ่นพี่ปี 3 เพราะรูปร่างสูงใหญ่มากหน้าตาก็หล่อแบบแมน ๆ แต่งชุดนักกีฬา กางเกงขาสั้นสีขาวและเสื้อกีฬาสีฟ้าทำให้เขาดูดีมากขึ้น แล้วเขาก็พูดขึ้นว่า
"น้อง . . .ขอบอลให้พี่ด้วยครับ เอ่อ . . .พี่คงจะเรียกไม่ผิดนะครับเพราะปี 3 พี่ไม่เคยเจอน้องเลย" ว่าไหมล่ะเขาอยู่ปี 3
"ไม่ผิดหรอกครับผมอยู่ปี 2 " แล้วผมก็ยื่นลูกบอลให้พี่เขา เขารับไปแล้วขอบใจด้วยท่าทีสุภาพบุรุษ แล้วเหมือนเขาคิดอะไรได้เขาจึงถามผมว่า
"เอ่อ . . . น้องครับขอโทษนะ น้องเป็นชาวสิงค์โปร รึมาเลเซียหรือเปล่า เพราะว่าเวลาน้องพูดและท่าทีของน้องไม่เห็นเหมือนคนญี่ปุ่นเลย"
ผมก็ตอบพี่เขาไปว่า "ผมเป็นคนไทยครับ"
"คนไทย? โอ้โอ . . . ดีจังเลย รู้มั้ยตอนเด็ก ๆ พี่เคยไปเที่ยวที่เมืองไทยกับครอบครัว ตั้งหลายครั้งแน่ะ พี่ชอบมากเลยเช่น เชีย . . .เชียงอะไรนี่แหละ"
"เชียงใหม่รึเปล่าครับ" ผมเดาแทน
"อ้อ. . .ใช่ ๆ เชียงใหม่แล้วก็พัทยาและก็ภูเก็ต ทะเลที่ภูเก็ตสวยมาก ๆ เลยขนาดตอนนี้พี่ยังจำได้เลย"
"เหรอครับ?" ผมไม่รู้จะพูดอะไร
"อ้อ จริงสิแล้วน้องอยู่เมืองอะไรในเมืองไทยล่ะ"
"ผมอยู่กรุงเทพฯ ครับ"
และยังไม่ทันที่พี่เขาจะซักไซ้ไล่เรียงอะไรต่อเพื่อน ๆ ของรุ่นพี่ก็ร้องเรียกซะก่อน แต่ก่อนที่พี่เขาจะวิ่งไปเขาก็หันส่งยิ้มให้ แล้วบอกว่าอีกแป๊บเดี๋ยวจะมาคุยด้วย ตอนแรกผมก็งง ว่าพี่เขาจะคุยอะไรอีก แต่ก็พอนึกออกว่าคงเป็นเรื่องที่เมืองไทยแน่เลย
                                       TBC . . .
 :004: แม้ไม่มีใครสนใจ แต่ก็จะมาลงต่อจนกว่าจะจบ  งุงิ
:004:
แล้วครู่นึงพี่เขาก็ปีนรั้วออกมา ส่งยิ้มมาแต่ไกล รุ่นพี่มิสึเระ คุยเก่งมากแถมคุยสนุกจนผมแทบลืมไปว่าต้องวาดรูป และพอดีผมพอจะรู้สึกชมชอบละครโนอยู่บ้างผมจึงได้ถามอะไรต่ออะไรจากพี่เขา รุ่นพี่เขาก็ตอบจนผมหายข้องใจ แต่แล้วอยู่ ๆ ไม่รู้ว่าพี่มิสึเระคิดอะไร พี่เขาเริ่มนั่งชิดผมมากขึ้น มองผมด้วยสายตาหยาดเยิ้ม แล้วเอามือผมไปกุมไว้ แล้วโน้มหน้าหล่อ ๆ มาหอมแก้มผมแล้วพูดว่า
"พี่คงจะชอบน้องเข้าแล้วล่ะ"
พูดจบก็จ้องหน้าผม จนผมเขินทำอะไรแทบไม่ถูก แต่ก็พอมีสติจึงพูดปัดไปพร้อมกับดึงมือกลับ
"โอ๊ย รุ่นพี่อย่าล้อผมเล่นน่า" รุ่นพี่คงเห็นผมเขินเขาก็หัวเราะออกมาอย่างขำ ๆ พร้อมกับขยี้หัวผมอย่างเอ็นดู
"ฮ่ะ  ๆ ๆ ๆ โฮ่? พี่ล้อเล่นน่าทำเป็นเขิน เอ๊ะ . . .นี่ ก็ค่ำแล้วไปกลับกันเถอะ" พี่เขาชวนกลับ
แต่ผมเห็นว่าถ้าเกิดผมเดินตามรุ่นพี่ออกไปอย่างนี้ คนอื่นอาจจะคิดว่าพวกเราไปทำอะไรกันก็ได้ผมจึงบอกให้รุ่นพี่เขากลับไปก่อน
และตลอดเวลาที่ผมเล่าเรียนอยู่ โรงเรียนไฮสคูลที่นี่จนใกล้สอบเทอมสุดท้าย ในด้าน ซากิคุง แฟนลับ ๆ ของผมเรายังคงเสมอต้นเสมอปลายต่อกัน เวลาโรงเรียนเลิกก็จะค่อยเดินกลับเป็นเพื่อน ส่วนพี่ มิสึเระ ว่าง ๆ ก็จะมาหาคุยโน่นคุยนี่ แต่อาจเป็นเพระรุ่นพี่เขาป๊อปปูล่ามากเวลามาสาว ๆ (รุ่นน้อง[/img]
จะกรี๊ดกร๊าด
จนแกต้องหลบด้วยความรำคาญ ซากิคุงก็คงจะรู้สึกหึงมั่งละมั้งเพราะเห็นท่าทางเขาจะแปลก ๆ เวลาที่พี่ มิสึเระมาหา แต่ผมก็จะคอยบอกเสมอว่ารุ่นพี่เขาเป็นแค่พี่ เขาจึงวางใจ (แม้จะไม่สนิท[/img]
ซากิคุงเอางเขาก็ป๊อปปูล่าไม่น้อยหรอกนะ ดังมากไม่ว่าใครก็ตามที่เป็นนักกีฬาของโรงเรียน มักจะดังและหล่อน่ารักทุกคน และก็มีสิทธิ์เข้าทีมชาติเมื่อจบจากโรงเรียน
ไม่ว่าจะเป็นเบสบอล ฟุตบอล บาสเก็ตบอล วอลเล่ย์บอล เทนนิส กรีฑา ส่วนในด้านชมรมอื่น ๆ แม้ว่าจะไม่เกี่ยวกับกีฬา แต่ก็สามารถสร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนได้เป็นอย่างดีเช่น ชมรมศิลปะ (ที่ผมอยู่[/img]
ก็สามารถพิชิตรางวัลใหญ่ ๆ มาแล้วมากมายจากบุคคลในชมรม(ยกเว้นผม[/img]
ชมรม การละคร (การแสดง[/img]
และชมรมนี้เองที่ ยูจิเป็นพระเอกประจำคณะอยู่ และก็ที่ผมรู้สึกชอบเขาตั้งแต่แรกเจอก็เพราะวันปฐมนิเทศน์ทางชมรมการแสดงเขาได้จัดแสดงขึ้นเป็นเรื่องราวของ โชกุนและ หญิงชาวบ้าน และวันนั้น ยูจิหล่อมากครับ
 เคยมีคนมาทาบทามเขาไปแสดงหนัง ละคร พรีเซ็นเตอร์ต่าง ๆ มากมายแต่เขาไม่เคยตกลง และตลอดเวลา 1 ปี เกือบจะถึงนี้ผมไม่ค่อยจะสนิทกับยูจิคุงนัก พอเลิกเรียนก็ชมรมใครชมรมมัน แต่ก่อนสอบอีก 2 อาทิตย์ มันเหมือนเป็นโอกาสที่จะทำให้ผมได้พูดคุยกับเขาเป็นแบบเพื่อนซะที เมื่อระหว่างนั้นเขาเกิดไม่สบาย ป่วยติดต่อกันเกือบอาทิตย์ หนังสือคงจะไม่ได้อ่านเพราะลุกจากเตียงไม่ไหว มันจึงเป็นหน้าที่ของผมอีกวาระหนึ่ง และผ่านไป 2 - 3 วันเขาก็เริ่มจะซาบซึ้งในน้ำใจของผมแล้วมั้ง เพราะในระหว่างนี้ผมจะมาคอยอ่านหนังสือให้ฟัง ทางด้านคุณพ่อคุณแม่ก็เป็นใจเหลือเกิน (พ่อแม่ยูจิคุง[/img]
อุตส่าห์ขอร้องให้ผมช่วยป้อนข้าวป้อนน้ำให้ด้วย เพื่อที่เวลาผมอ่านหนังสือให้ฟังจะได้ไม่สะดุด พักหลังนี้เวลาผมมาที่บ้านเขาทีไรเขาจะยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อเห็นผมมาจนเกือบถึงวันสอบเขาก็สามารถมาโรงเรียนได้ตามปกติ และดูเราสองคนจะสนิทกันมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และสิ่งที่เขาซาบซึ้งมาก ๆ คงจะไม่เกินเรื่องที่ผม กัน เด็กนักเรียนสาว ๆ ที่จะมาเยี่ยมเขาไม่ให้กวนล่ะมั้ง และการสอบก็ผ่านไปด้วยดีเขาขอบอกขอบใจผมเป็นการใหญ่ แล้วบอกกับผมว่า จะมีของขวัญให้ ผมก็ถามเขาว่าอะไรเขาก็บอกว่า
"ไม่บอก ปล่อยให้งง . . . แต่ !!! เราสัญญาคืนนี้นายได้รู้แน่ ๆ ฮึ ๆ ๆ "
เขาหัวเราะตอนท้าย ๆ มันสะดุดใจผมพีลึก และคืนนั้น เขาก็พาผมไปเลี้ยงข้าวที่ร้านอาหารไทยที่เปิดในตัวเมือง หลังจากนั้นก็ดูหนังในโรงหนังชั้นนำ ผมมีความสุขมาก ดูท่าทางเขาก็สนุกมากเหมือนกัน พอออกมาจากโรงหนังยูจิคุงก็ถามผมว่า
"สนุกมั้ย คาโอะซัง" (ที่โรงเรียนเพื่อน ๆ จะเรียกผมว่าคาโอะ[/img]
"อืม สนุกมากเลย ขอบใจนะ ยูจิคุง" ยูจิใช้สายตาเยิ้มมองผมแล้วพูดต่อ
"ของขวัญน่ะยังไม่หมดหรอกนะ ยังมีอีก"
"โอ๊ย  ทำไมมันเยอะยังงี้ล่ะ ยูจิคุง"
"ไม่เยอะหรอกน่า เราน่ะต้องตอบแทนนายให้ . . .สาสม" คำท้าย ๆ ฟังดูมีเลศนัย พร้อมกับสายตาที่เขามองผมจนผมรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ได้ดีจริง ๆ
หลังจากนั้นเขาก็พอผมไปที่บ้าน และพอขึ้นไปบนห้อง ยูจิคุง เขาก็ให้ผมรอในห้อง ส่วนเขาขอตัวอาบน้ำพอออกมาก็แต่งชุดนอนเรียบร้อยแล้ว เขานั่งลงที่ข้าง ๆ ผมจนผมได้กลิ่นสบู่จาง ๆ จากตัวเขาแล้วเขาก็ถามว่า
"ไม่อาบน้ำเหรอ เหนียวตัวออก" ผมก็บอกว่า
"กลับไปบ้านถึงจะอาบ" เขาบอกว่า
"คืนนี้ไม่ให้กลับเพราะของขวัญยังไม่ได้ให้เลย"
แล้วเขาก็พูดในสิ่งที่ไม่น่าเป็นไปได้ออกมา เล่นเอาผมอึ้ง เมื่อเขาจับมือผมไปกุมไว้แล้วพูดออกมาว่า
                                       TBC  . . .
 :036:  มาแล้วครับ ว่าจะมาต่อให้ทุกวันเกิดงานยุ่งขึ้นมาซะงั้น  :036:
"คาโอะชอบผมใช่ไหม? ถึงผมจะเป็นผู้ชายผมก็รับได้ เพราะผมก็ . . .เอ่อ ชอบคาโอะเหมือนกัน "
 แล้วเค้าก็จับมือผมไปกุมตรงหว่างขา ผมรู้สึกว่ามันเริ่มแข็งและขยายใหญ่มากยิ่งขึ้น เมื่อสัมผัสมือผมสั่นไปหมดปากคอสั่นใจเต้นแรงด้วยอารมณ์ตื่นเต้น แล้วเขาก็จับมือผม ล้วงผ่านกางเกงนอนและกางเกงในเข้าไปอีก โอ้โห  มันเต็มไม้เต็มมือจริง ๆ
"คาโอะนี่แหละ ของขวัญชิ้นสุดท้าย จัดการเลย จะทำอะไรกับมันก็ได้"
เขากระซิบ  ผมก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนมีรึจะทนได้ ผมจึงจัดการถอดกางเกงทั้งนอกและในของเขาออกพร้อมกันทันที ที่ปรากฏคือกลุ่มขนสีดำหน้าท้องน้อย เลื้อยลงไปจนถึงเจ้าก้านยาวสีขาวสะอาด ยูจิคุงจับมือผมชักขึ้น ๆ ลง ๆ จนผมรู้สึกอุ่นวาบไปหมดทั้งฝ่ามือ ต่อมาผมได้จัดการชักเองอย่างมันมือพร้อมกับเสียงครวญครางเบา ๆ ของยูจิคุง มองอีกทีเห็นเขาแหงนหน้า สูดปากซี๊ด ๆ หลับตาปี๊
"ซี๊ด ด ด ? ... อ ...อา ...โอว ... ซ ... ซี๊ด??? "
ผมชักไปมองเจ้าก้านยาวไป ด้วยความพิศวาสหัวแดง ๆ อมชมพูสดใหม่ของมันน่าดูดเหลือเกิน แล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่า ยูจิเขาอนุญาตแล้วนี่น่า ผมจึงอ้าปากลงไปอมที่สวนหัวที่บานเป็นเงี่ยง อา . . . อร่อยมากผมเริ่มดูดจากโคนถึงปลายจากปลายถึงโคน มันช่างลื่นปากดีเหลือเกิน
"โอ๊ย! โอ๊ย!  ซ . . .ซี๊ดดด? ... ด ... ดีจัง อุ่นไปหมดเลยทั้งลำ ... ซี๊ด . . .เร็วครับ ... เร็วอีก"
เขาบงการพร้อมทั้งใช้มือจับศรีษะของผมเข้า ๆ ออก ๆ ตามจังหวะแล้วไม่นานเขาก็เกร็งขาและกระตุกเบา ๆ แล้วปล่อยน้ำอุ่น ๆ พุ่งเข้าปากเข้าคอผมโดยที่ผมไม่ได้กลืนเลย มองดูอีกทีเห็นยูจินอนหอบแผ่หราหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า ตอนหลับยูจิคุงยิ่งหล่อ และน่ารักมาก ขนตางอนยาวปากแดงเผยอหายใจ จมูกก็โด่งสวยจนผมอดใจไม่ไหว เริ่มลูบไล้ตั้งแต่หน้าท้องขาวขึ้นไปถลกเสื้อนอนออก อู้ฮู้ ขาวเนียนไปทั้งตัว หัวนมสีแดงสด
ผมดูดสลับกันไปมา ค่อย ๆ ซุ้กไซ้ไปตามซอกคอจนถึงปากลองชิมรสดูพบว่ามันหอมหวานมาก  ยูจิคุงคงรู้สึกตัว จึงตอบโต้ลิ้นกลับมาอย่างเมามัน จากนั้น ผมเริ่มไซ้ลงมาตรงหน้าท้อง แล้วเจ้าก้านยาวซึ่งเริ่มแข็งขันขึ้นมาอีกครั้ง ผมจัดการสวมถุงยางให้มัน แล้วจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองออก พร้อมขึ้นไปขย่มเจ้าก้านยาวของยูจิ ไม่นานเคาก็ขึ้นสวรรค์พร้อมกัน เรานอนกอดก่ายกันด้วยความสุขทั้งคืน และพอตอนเช้าเขาก็ไปส่งผมที่บ้าน ก่อนกลับเขาบอกด้วยว่า บ้านของเขายินดีต้อนรับผมเสมอ
ผ่านมาจนถึงวันจบการศึกษาของรุ่นพี่ มิสึเระ ในงานมีการแข่งขันกีฬาประเภทต่าง ๆ ผมกับเพื่อน ๆ จึงไปเชียร์กันจนคอแทบแตก ผลปรากฏออกมาว่า ทีมพี่มิสึเระชนะ 4-1 ประเภท รุ่นพี่เห็นผมจึงเดินมาบอกว่า เดี๋ยวเย็นนี่จะมีการเลี้ยงอาหารเป็นการเลี้ยงส่งไปในตัวด้วย ตกลงคืนนั้นมีทั้งรุ่นพี่ รุ่นผม รวม ๆ เกือบ 30 คนได้ พอตกดึกเราก็แยกย้ายกันกลับ บางคนกลับไม่ได้ก็ช่วย ๆ กันพยุงกลับ
สำหรับผมไม่ได้แตะเหล้าเลยจึงไม่เมา ส่วนพี่มิสึเระนั้น พูดแทบไม่รู้เรื่อง ผมจึงอาสาไปส่งมีเพื่อนพี่มิสึเระอีกคนมาช่วยเพราะรุ่นพี่ตัวใหญ่มาก ชื่อพี่ทาคุยะ  มาช่วยพยุงกันคนล่ะข้าง ผมจึงได้เห็นชัด ๆ ว่าพี่ทาคุยะนี่ ก็หล่อเหมือนกัน ผมคงมองแกนานไปหน่อยจนแกสังเกตุเห็น หันมามองผมด้วยความสงสัย แต่อยู่ ๆ แกก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นแบบ ยิ้ม ๆ พร้อมยักคิ้วให้ผมด้วย จนผมรู้สึกอาย พอเดินผ่านมาจนถึง สนามหญ้าเรียบคลอง พี่ทาคุยะ ก็บอกว่าพักดูดาวกันก่อนดีกว่า หนักชิบ ผมก็ตกลง หลังจากจับพี่มิสึเระ นอนลงแล้ว ผมกับพี่ ทาคุยะ ก็ นั่งลง
"คาโอะซัง เคยนอนดูดาวมั้ย มันได้ความเป็นธรรมชาติดีนะ แถมวันนี้ก็ไม่เมฆด้วย ดูสิดาวเต็มท้องฟ้าเลย สักวันนึงพี่อยากบินขึ้นไปบนฟ้าแล้วมองลงมาที่พื้นดิน คงรู้สึกดีพิลึก แฮะ ๆ พี่ขอโทษที่พูดเพ้อเจ้อไปหน่อย"
"ไม่หรอกฮะ มันสวยจริง ๆ อีกอย่างผมยังเคยฝันบ่อย ๆ ว่าอยากบินได้เหมือน ปีเตอร์แพน "
"อืม พี่ก็เคยคิดอย่างนั้น  เออ จริงสิ ที่ประเทศไทยได้ยินมาว่าตามโรงเรียนเค้าไม่มีชมรมใช่มั้ย? "
"ใช่ฮะ ว่าแต่ทำไมพี่ชอบดูฟ้ากับดาวทำไมไม่อยู่ชมรมดูดาวล่ะฮะ"
"พี่ก็ชอบท้ง 2 อย่างน่ะแหละ ฮะ ๆ ๆ "
พอหัวเราะจบพี่เขาก็ลุกขึ้นเอามือมาเชยคางของผม ทำผมงง ไปเลย
"คาโอะซัง พี่ขออะไรสักอย่างได้ไหม? "
พี่ทาคุยะมองผม ตาเยิ้มเชียว
"อ . . . อะ . . . อะไรล่ะฮะ" ผมเริ่มสั่นไปทั้งตัวด้วยความงง แ&