ผู้ชายหัวใจทมิฬ บทที่ 4 นิยายซาดิสต์แบบนี้ถูกใจใช่มั้ยล่า? ขอชี้แจงบางอย่าง

[gaydark]

ก่อนอื่น ขอสวัสดีเพื่อนๆชาวgaythaiclubทุกคน ผมนายALeX จากบอร์ด Thai Boy' Love เองครับ
ที่มาลงนิยายในบอร์ดนี้เพราะตามอ่านนิยายของเพื่อนนักเขียนท่านหนึ่งที่บอร์ดเก่า ซึ่งผมลงนิยายมาจะสามปีแล้ว ปรากฏว่านิยายที่นี้เยอะมากครับ เรื่องสนุกๆหลายเรื่องด้วย ยังไงฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ผมเป้นน้องใหม่ของที่นี่จริงๆ
ส่วนเรื่องราวต่างๆของผมจะลงที่บอร์ดไทยบอยฯเป็นส่วนใหญ่ อย่างไรก็ดีผมจะเอามาลงที่บอร์ดนี้เกือบทั้งหมด ยกเว้นอยู่เรืองเดียวที่ลงแบบมีภาพประกอบ สวยๆเข้ากับเนื้อเรื่อง อันนั้นอาจจะต้องไปตามอ่านเอาที่บอร์ดนั้นนะครับ ขอบคุณล่วงหน้าครับ!
เรื่องนั้นคือ Love Stories Before Christmas
และนี่คือรายชื่อนิยายเกย์(แต่ก่อนผมแต่งนิยายชายหญิงครับ) ทุกเรื่องของผม เรียงลำดับเลยนะครับ
1. ซี่รี่ย์ชิพ&แดน ประกอบไปด้วยสามภาค
* ขอเก็บนายไว้...ให้หัวใจอุ่นรัก
* ยิ่งรัก...หัวใจก็ยิ่งแค้น
* จะไม่มีช่องว่าง...ระหว่างเรา
2. ขอรักได้มั้ยถ้าหัวใจถามหา
3. Love story before Christmas (ซึ่งรบกวนว่าใครอยากอ่านตามไปบอร์ดนู้นน๊า)
4. ผู้ชายหัวใจทมิฬ
5. และเรื่องที่กำลังอยู่ ณ ปัจจุบัน คือ เรื่อง เคยมีเราในหัวใจนายบ้างมั้ย? ซึ่งลงทุกๆวันจันทร์ พุธ ศุกร์ที่บอร์ดนู้น แรกๆจะอัพให้ทันกันก่อน แต่หลังๆจะให้ตรงกับบอร์ดนู้นนะครับ ส่วนเรื่องอื่นนั้นผมจะอัพถี่ๆ คนอ่านจะได้ไม่รอนานดีมั้ยครับ? ^-^
สุดท้ายนี้ขอฝากเว็บบล๊อคส่วนตัวของผมเอง มีเรื่องราวต่างๆของผม นิยาย โดจินวายเรียกเลือด! อิอิ และเร็วๆนี้จะมีรีวิวหนังสือเกย์บนดินดีๆมาแนะนำให้อ่านกันนะครับ
ปล. มีเนื้อเรื่องย่อแต่ละเรื่องด้วย ลองไปชิมลางกันก่อนได้ครับ ^-^
http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=maimimi&month=07-2009&date=30&group=2&gblog=1
ขอบพระคุณครับ
000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
อืม...เรื่องนี้นี่แค่ชื่อก็แซ่บแล้วใช่มั้ยครับ แฮะๆ อันนี้บอกตรงๆเลยก็ได้ว่าตอนที่แต่งอยากลองนิยายซาดิสต์โหดๆแนวตบจูบกันไปให้รู้แล้วรู้รอดเลย ตอนนั้นมีหนังช่องสามที่พระเอกคือเคน ธีรเดชและนางเอกแอ๊ฟ ทักษอร อ่ะครับ โห เข้ากันมาก เรตติ้งกระฉูดมาก ลองอ่านดูนะครับ ฝากด้วย ^-^
อย่างที่บอกนะครับ นิยายเรื่องนี้ออกแนวประมาณตบจูบๆ รุนแรงนิดส์หนึ่ง ประมาณว่าบาดใจเลยทีเดียว
ดังนั้นหากใครไม่ชอบอ่านแนวนี้ขอประทานอภัยด้วย...เนื่องจากผมอยากแต่งนิยายแนวนี้อีกสักครั้งมานานแล้ว ประมาณว่าคนแต่งซาดิสต์ >.<
บทนำ
สายตาคมคู่หนึ่งจับจ้องที่ร่างบาง...ซึ่งกำลังเยื้องกรายช้าๆไปตามขั้นบันได สายตามองจ้องในกระเป๋าเอกสาร มือสาละวนขวานหา
นี่น่ะหรือนายชนินทร์...
แววตาดุดันเหี้ยมเกรียมขึ้นดุจไฟนรกเมื่อเห็น...ร่างสูงใหญ่ลุกออกจากที่ตั้ง แสร้งทำเป็นเดินเข้าไปใกล้แล้วชนร่างบางอย่างจงใจ
ชนินทร์ล้มลงอย่างช่วยไม่ได้ ข้าวของตกกระจาย มีเพียงมือหนาใหญ่เท่านั้นที่รับกายนุ่มของชายหนุ่มไว้ได้ทัน
เอ่อ ผมขอโทษครับ!
ร่างสูงแกล้งทำเป็นขอโทษขอโพย...เพื่อให้ เหยื่อ ตายใจ...
วูบแรกที่ชนิทร์สบตากับแววตาคม แฝงไปด้วยแรงอารมณ์บางอย่างนั้น
เขารู้สึกขนลุกไปทั้งตัว
ความหนาวเย็นแปลกประหลาดแผ่คืบคลานเกาะกุมหัวใจ...ยิ่งหน้าตาหล่อเหลาคมเข้มมีหนวดเครารุงรังแล้ว...ยิ่งแปลกใจเมื่อเจอบุรุษหนุ่มในสถานที่แบบนี้
ไปเป็นไรหรอกครับ ผมคงเดินซุ่มซ่ามเอง
ร่างเล็กรีบดึงตัวออกมาปัดฝุ่นออก เขามีประชุมนัดสำคัญภายในอีกสามสิบนาทีข้างหน้า คงไม่ดีแน่หากเขาจะไปสายเพราะเหตุการณ์เพียงเล็กน้อย
คุณครับ...ผม ผมขอโทษจริงๆ
น้ำเสียงของร่างสูงทำให้ร่างบางยิ้มน้อยๆ...เขาไม่ได้โกรธโมโหอีกฝ่ายเลยสักนิด คนแสร้งทำแอบฉงนในใจ
นายคนนี้มันไม่โวยวายหรือโกรธเลยหรือไง? ชนตั้งแรง
คำตอบกลับตรงกันข้าม
ไม่เป็นไรครับ แต่ผมคงต้องรีบไปแล้ว
คนมีแผนการรีบยื้อไว้
อ๊ะ! เดี๋ยวซิครับ คุณ!...ในฐานะที่ผมชนคุณ ผมขอโอกาสเลี้ยงกาแฟสักแก้วได้มั้ยครับ?
ตอนแรกนั้นชนินทร์ตั้งใจจะปฏิเสธ ทว่ายามที่มือใหญ่แตะลงบนหลังมือบางเบาๆอย่างไม่ทันระวัง พลันราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆวิ่งไหลผ่านร่างทั้งสอง...ทำให้หัวใจของทั้งสองกระตุกจนอัตราเต้นเร็วขึ้น...
มองตากัน...ชนินทร์ไม่รู้สาเหตุ ทำไมเขาถึงเอ่ยปฏิเสธไม่ลง
ร่างสูงยิ้มกว้าง...ยิ้มที่เป็นมิตรเต็มเปี่ยม
หารู้ไม่...ภายใต้หน้ากากนั้น...เต็มไปด้วยความเคียดแค้น เกลียดชัง
...รอเดี๋ยว...รอเดี๋ยวก่อน...
...อีกไม่กี่นาที แกก็จะอยู่ในกำมือชั้นแล้ว...
...และตอนนั้นแกก็คงจะทรมาน อยู่ในนรกของชั้น หลีกเลี่ยงไม่ได้...
...ต่อให้เทวดาที่ไหนมาช่วยแกก็อย่าหวังว่าจะรอดไปได้ง่ายๆเลย!...
TBC

บทที่ 1
อยู่ในนี้น่ะแหละ!
ร่างบางถูกโยนเข้ามาในห้องทึบแห่งหนึ่ง ข้อมือทั้งสองถูกมัดด้วยเชือกแล้วไผล่ไว้ด้านหลัง ส่งผลให้ทุลักทเลเกลือกกลิ้งลงไปกับพื้น ใบหน้าเยเกด้วยความเจ็บปวดและอ่อนเพลีย
อย่าส่งเสียงร้อง เพราะจะไม่มีใครได้ยินคุณ หึๆ
ร่างสูงทะมึนกล่าวก้องหน้าประตู โยนขวดน้ำพลาสติกให้หนึ่งขวดก่อนปิดประตูไป
ร่างเล็กร้องไห้หยาดน้ำตาไหลริน นี่เขาไปทำอะไรผิด? ไปทำอะไรให้คนๆนั้นเจ็บปวดหนักหนากันนะ?
ถึงได้ต้องจำตัวเขามา ด่าทอว่าร้ายเสียๆหายๆต่างๆนานา บังคับเขาด้วยพละกำลังมหาศาลอย่างที่ไม่มีทางสู้ได้
เขาอยากรู้ว่าตนผิดอะไร?
ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ หนวดเครารกครึ้มหน้ามุ่ยเดินออกมาที่หน้าชาน เรือนไม้หลังเล็กๆท่ามกลางดงไม้รกรื้นเงียบสงัดแห่งนี้ขายาวๆกวาดเอากรวดทรายบนพื้นขึ้นลอยฟุ้งเพราะหัวเสียเมฆินไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าในที่สุดวันนี้เขาก็ได้ตัวบุคคลที่เขาเคียดแค้นมากที่สุดในชีวิตอยู่ในกำมือ
หากพินิจให้ดีภายใต้โครงหน้าคมเข้มเหี้ยมเกรียมนั้นปรากฏเป็นชายหนุ่มรูปงาม ในวัยเพียงยี่สิบห้าปี ดวงตาสองชั้นเรียวคมกริบ จมูกโด่งรับกับริมฝีปากบางๆที่เม้มขณะใช้สมองครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา
เพียงแต่หน้าหล่อๆกำลังนิ่งสงบเย็นชา และลึกล้ำ
เขาจะทำยังไงกับเชลยรายนี้ดี?
เสียงประตูเปิดออก ร่างเล็กรีบหันไปมอง
ผู้ชายตัวสูงใหญ่ หน้าตากับกิริยาโหดร้ายคนนั้นก้าวเข้ามาชนินทร์ร่นถอยด้วยความหวาดกลัว
เขาโดนจับตัวมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้...เท่าที่จำได้คือกำลังจิบกาแฟคำแรก หลังจากพบหน้าคนๆนี้...แล้วหลังจากนั้นสติก็ดับวูบ โผล่มาอีกทีก็อยู่ในสภาพไร้อิสระเสียแล้ว...
ร่างสูงยืนนิ่ง จ้องมองลงมาที่ร่างบางโดยไม่กล่าวอะไร ก่อนจะกึ่งวางกึ่งกระแทกกล่องโฟมใส่อาหารลงกับพื้น
กินซะ
ผมไม่กินหรอก!
กล่องโฟมถูกเตะไปอีกทาง แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ตอบโต้อะไรราวกับคาดการไว้แล้ว
งั้นคุณได้อดตายแน่จนกว่าจะถึงพรุ่งนี้!
ปัง!...ภายในห้องเล็กๆ มีเพียงเสียงสะอื้นทำลายความเงียบ ชนินทร์สับสน คิดทบทวนว่าเขาเคยไปทำให้ใครผิดใจถึงขนาดลักพาตัวเขามากักขัง ทรมานไว้ในสถานที่แบบนี้ ใครกัน?
กลางดึก เมฆินลุกขึ้นมาด้วยความหนาวเหน็บ
กลางดงกลางไร่แบบนี้ไม่มีความสะดวกสบายอะไร มีก็แต่เพียงผ้าห่มหนาๆคลายหนาว
แต่เชลยของเขาน่ะซิ นอนเปลือยเปล่าๆ
ประตูห้องนอนข้างๆกระชากออก เปิดไฟ ส่องให้เห็นร่างบางนอนขดอยู่บนพื้นปูน ตัวสั่นงึ่กๆด้วยความหนาว ข้อมือด้านหลังมีเลือดออกเพราะคมเชือกบาด
เมฆินโยนผ้าห่มให้ แต่ยังไม่ปลดเชือกออก เชลยหนุ่มร้องขอเสียงสะท้าน
ช่วยช่วยปลดเชือกผมออกที
เมฆินกล่าวเสียงเย็นเฉกเช่นเดียวกับอากาศ
ไม่
ขอร้องล่ะมันเจ็บเหลือเกิน ผมขอร้อง
ชายหนุ่มครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะลงมือปลดให้ ครู่เดียว ข้อมือทั้งสองข้างก็เป็นอิสระ ชนินทร์รีบยกขึ้นมาดูบาดแผลด้วยอาการสั่นเทา
คุณคุณหลอกผม...คุณจับผมมาทำไม?
เดี๋ยวคุณก็รู้
แต่ผมต้องการรู้ตอนนี้! ผมมีบ้าน มีครอบครัว ผมอยากรู้ว่าคุณต้องการอะไร เงินเหรอ? หรือว่า
มันไม่ใช่อะไรทั้งนั้น!
น้ำเสียงที่เล็ดลอดออกมาดังราวกับคำขู่เมฆินจ้องราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ชนินทร์ชะงัก
ผมไปทำอะไรให้คุณหรือ? ผมทำอะไรผิด?

บอกผมมาซิ! ผมไปทำอะไรให้คุณ?
เมฆินถลาเข้ามาจับไหล่ร่างบาง เขย่าแรงๆจนคนตัวเล็กสั่นไปมา
ก็ได้! อยากรู้มากนักใช่มั้ยไอ้ตัวแสบ! แกแกฆ่าน้องสาวชั้น แกฆ่าน้องสาวชั้น! ถ้าแกจะชดใช้ล่ะก็ แกก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิตแกเหมือนกัน!
แล้วก็ผลักร่างบางออกไป กระแทกกับผนังอีกฝั่ง ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับล็อคกุญแจแน่นหนา
อย่าคิดแม้แต่จะหนี เพราะชั้นจะตามล่าแก เหมือนกับที่ชั้นได้แกมาอยู่ที่นี่
ประตูปิดลง ไม่เข้าใจจริงๆชนินทร์ทั้งเจ็บและอ่อนล้าในขณะนี้ แล้วครอบครัวเขาล่ะ? ครอบครัวเขากำลังออกตามหาเขาอยู่หรือเปล่า พวกเขาจะเป็นห่วงกันมากมั้ยนะ?...
บทที่ 2
ตอนเช้า อากาศเย็นยะเยือกยิ่งกว่าตอนกลางคืน สายหน่อยถึงอบอุ่นขึ้นเมื่อพระอาทิตย์ทอแสงเมฆินไม่ได้หลับทั้งคืน เขาเอาแต่ครุ่นคิดสิ่งต่างๆ จนนอนไม่หลับ ในใจบางครั้งก็อยากปล่อยให้ทุกอย่างจบลง ทว่าพอใบหน้าน้องสาวปรากฏวูบเข้ามาเท่านั้น
ความแค้นก็พุ่งพล่านนับทวีคุณ!
ร่างสูงจรดปลายเท้าลงจากเตียง เข้าห้องน้ำเสร็จสรรพ ก็ได้เวลาไปดูเชลยของเขา
เปิดประตู พบว่าร่างเล็กนั้นนอนนิ่งสงบอยู่บนพื้น สักพัก ก็ลืมตาขึ้นมา
คุณ!...
ชนินทร์หลบไปอีกมุมหนึ่งของห้องเขาเข้ามานานเท่าไรแล้ว?
ไม่ต้องกลัวผมขนาดนั้นหรอกคุณชนินทร์ รับรองตลอดเวลาที่คุณอยู่ที่นี่คุณต้องกลัวผมอีกมากกว่านี้แน่
รอยยิ้มที่แสยะออกอย่างเหี้ยมเกรียม ทำให้ชนินทร์ขนลุกซู่ร่างสูงย่างสามขุมเข้าหา ไม่รู้จะหลบหลีกไปไหนได้อีก
คุณเดี๋ยว เดี๋ยวซิ คุณชื่ออะไร? ทำไมถึงรู้จักผม?
เชลยหนุ่มพยายามจะยื้อเวลาไว้ เจ้าของใบหน้าคมเข้มยิ้มบางๆ
คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอก
แล้วคุณจับผมมาทำไมล่ะ? เพื่ออะไร?
เพื่อแก้แค้นให้ใครบางคน
ชนินทร์สะดุดกึก ใจเต้นแรง
แก้แค้น?...
เราคงต้องคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวแล้วซินะ?
เจ้าของเชลยปิดประตูลง เดินเข้ามายืนเด่นกอดอกอยู่กลางห้อง จนชนินทร์กลายเป็นเพียงลูกนกตัวเล็กๆหลบอยู่มุมหนึ่งเท่านั้น
คุณเคยได้ยินชื่อ อิงอรมั้ย?...
ใจของชนินทร์สั่นวาบน้องอรหรือ?
คุณเป็นพี่ชายของเธองั้นเหรอ?
น้ำเสียงแหบแห้งหวาดกลัว
แล้วเขาเข้ามาเกียวพันอะไรกับอิงอรด้วย?
ใช่ เธอเป็นน้องสาวผม และเธอผูกคอตายที่บ้านหลังนี้!
ดวงตาเรียวโตเบิกกว้าง ชนินทร์ตกใจจนแทบไม่เชื่อหู
น้องน้องอรผูกคอตาย?
อย่าเรียกเธอว่า น้องคุณไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอเลย
เมฆินกล่าวอาฆาตแค้นเชลยหนุ่มหน้าซีด
เธอเธอเป็นแฟนของน้องชายผม ผมรู้จักเธอ แต่ไม่น่า
ก็เพราะคุณคุณทำให้น้องสาวของผมต้องอกหัก เธอต้องเลิกกับผู้ชายชั่วๆนั่นเพราะคุณ!
คนถูกกล่าวหาอ้าปากเถียง
ไม่ใช่นะครับผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ผมไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของทั้งคู่เลยจริงๆ
เมฆินส่ายหน้า ไม่เชื่อคนอะไร หน้าตาชาติกำเนิดรึก็สูงส่งอยู่ ไม่น่าโกหกได้ขนาดนี้เลยให้ตายซิ นี่ขนาดรู้แล้วว่าน้องสาวของเขาผูกคอตายเพราะใคร ยังไม่ยอมรับอีก
คุณมันเลวสิ้นดี
คุณว่าผมทั้งๆที่ผมไม่ได้ผิด
ชนินทร์พยายามปกป้องตนเอง ในใจหนึ่งหวาดกลัว น้ำตาพาลจะไหลได้ทุกเมื่อ
คุณมันโกหกหน้าตายไง
แต่ถึงแม้ถ้าคุณอยากจะเอาคืนจากผม ทำไมคุณต้องจับผมมาแบบนี้ มันผิดกฏหมายนะ
พยายามใช้น้ำเย็นเข้าวูบ แต่ดูเหมือนจะหยุดเพลิงไฟในหัวใจของเขาไม่ได้
กฏหมายมันทำลายพวกคนรวยอย่างคุณไม่ได้ มันต้องเจอผมผมจะทำลายพวกคุณเหมือนที่น้องสาวผมโดนเอง!
บ่ายคล้อย เชลยหนุ่มเริ่มปวดท้องเพราะความหิว
ไม่กล้าประท้วงถาม ไม่อยากปะทะด้วย เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายท่าทางฉุนเฉียวอารมณ์ร้อนเกินกว่าจะใช้เหตุผล
ประตูบานเล็กเปิดออก เกือบสองวันแล้วที่เขาถูกปล่อยให้อดข้าวอดน้ำ ไม่มีคำอธิบายใดๆทั้งสิ้น มีเพียงห้องแคบๆรูหนูนี่
ข้าว
เสียงทุ้มใหญ่เอ่ยสั้นๆ วางกล่องโฟมลงดังเดิม
คราวนี้ชนินทร์ไม่โง่พอที่จะปล่อยให้ความหิวโหยกัดกิน
ขอบคุณ
กล่าวเบาๆ ทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องเลย เขาควรจะประณามคนที่จับตนมา เหมือนที่ฝ่ายนั้นกล่าวหาอยู่ข้างเดียวมากกว่า
คุณผมขอรู้ชื่อคุณหน่อยได้มั้ย?
เอ่ยขึ้นหวาดๆ แต่กระนั้นเมฆินก็ยังตอบ
เมฆิน
น้ำเสียงห้วนสั้นไม่คุ้นหู ไม่รู้จัก ไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต
คุณจับผมมาแบบนี้ผมอยากให้ครอบครัวรับรู้ ได้โปรดอย่างน้อยให้ผมโทรฯหาเขา ให้ผมโกหกก็ได้ ผมไม่อยากให้เขาเป็นห่วง
เมฆินส่ายหน้า ก่อนจะหัวเราะในลำคอ
คุณคิดว่าผมโง่เหมือนควายนักหรือไง?
ชนินทร์รีบแก้
ไม่เลย ผมแค่ผมแค่หากคุณมีใครที่รออยู่ คุณจะรู้ว่าพวกเขารู้สึกยังไง
เมฆินลุกขึ้นพร้อมกับล้มตั่งเล็กๆตรงนั้นลง เครื่องมือเก่าๆล้มระเนระนาดลงอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
คุณจะไปรู้อะไร? ผมมันไม่เหลือใครแล้ว ผมมันไม่มีใครแล้ว ดวงตาของเขาจ้องอาฆาตมา เต็มไปด้วยความเกลียดชัง อย่าได้สะเออมาถามผมอีกว่าเคยรู้สึกบ้างมั้ย? เพราะมันถูกทำลายหมดแล้ว ตอนนี้ผมเหลืออะไรนอกจากความเจ็บปวดกับความบ้าคลั่งที่ต้องการจะฆ่าคุณให้ได้!
ชนินทร์นิ่งอึ้ง
ฆ่า?!
เย็นนั้น ชนินทร์เคาะเรียกเจ้าของกระท่อม
คุณเมฆิน ปล่อยผมออกไปหน่อย ผมมีเรื่องจะพูดกับคุณ
เรียกอยู่นาน จนในที่สุด คนอีกฝั่งของประตูคงทนไม่ไหว ไขกุญแจแล้วเปิดผัวะเข้ามาหน้าตาหงุดหงิด
อะไร!
ผมอยากอาบน้ำ สี่วันแล้วผมยังไม่ได้อาบน้ำเลย
ในห้องที่ถูกขังไว้มีเพียงห้องน้ำเล็กๆเท่านั้น ไม่มีผักบัว
อาบไปก็เท่านั้น ยังไงคุณก็ต้องตายอยู่ในสภาพนี้ ที่นี่อยู่ดี
ชนินทร์ได้ยินดังนั้น หน้าซีดเผือด รีบก้มแตะที่เท้าร่างสูง น้ำตานองหน้า
ใจหนึ่งรู้สึกอับสู
ใจหนึ่งรู้สึกสับสน
อีกใจหนึ่งแน่นอน รู้สึกโกรธเคืองความโหดร้ายของคนตรงหน้า
อย่าทำอะไรผมเลย ได้โปรดผมไม่รู้เรื่องจริงๆ
เมฆินก้มลงมองแทบเท้า กำมือแน่น
สะใจ
ทำไปก็เท่านั้น ไม่มีวันไม่มีวันที่ผมจะยอมใจอ่อนสงสารคุณ!
หมุนตัวกำลังจะออกไป แต่เชลยหนุ่มเกาะขาไว้
ผมขอร้อง ได้โปรดเถอะครับ นะครับคุณเมฆิน!
ไม่ต้องมาเรียกชื่อผมนะ!
สะบัดขาออก คนบนพื้นรู้สึกถึงความผ่ายแพ้ ผ่ายแพ้อย่างราบคาบ
คุณไม่มีสิทธิ์ต่อรอง คุณต้องอยู่ที่นี่ อยู่ให้ผมทรมานจนสาแก่ใจก่อน
ตาแดงๆกลอกขึ้นมอง กัดริมฝีปากแน่นกลั้นเสียงสะอื้น
จำไว้คุณทำน้องสาวผมตายได้ ผมก็เอาคุณตายได้เหมือนกัน
กลางคืน ฝนตกพรำ
เมฆินนอนก่ายหน้าผากกำลังจะหลับอยู่ ท่ามกลางเสียงฝนตก มีเสียงหนี่งที่ดังผิดแปลกไป
ตุบ!
ชายหนุ่มชันกายขึ้นทันที รีบรุดออกไปยังห้องเชลย
หนีไปแล้ว!
เนื่องด้วยเหตุผลกลใดก็ตาม ชายหนุ่มไม่รอช้า วิ่งตึงๆออกไปนอกเรือนเล็กทันที สายฟ้าแลบปลาบร่างบางในชุดคุ้นตากำลังวิ่งฝ่าสายฝนไปต่อหน้าต่อตา!
เมฆินเร่งฝีเท้าออกตามทันที
ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยผมที!
เปล่งเสียงที่แผ่วเบา ไม่มีใครได้ยิน ท่ามกลางป่าเขาเช่นนี้ ชนินทร์หมดหนทาง
ห่อเหี่ยวใจ
นี่เขาจะต้องมาตายอยู่ที่นี่แล้วหรือ?
ชนินทร์วิ่งหนีกระเซอะกระเซิง วินาทีนี้เขาไม่ห่วงอะไรมากไปกว่าชีวิตและอิสระภาพของตัวเอง
สักพัก ร่างสูงวิ่งตามมาทัน แรงอย่างคนหนุ่มซึ่งใช้ชีวิตอยู่ในไร่มาทั้งชีวิตชนินทร์ไหนจะสู้หรือต้านทานได้ ร่างบางถูกกระชากแล้วมือที่แข็งประดุจคีมเหล็ก ก็ล็อคเข้าให้ที่ปลายคาง แรงจนร้องออกมาเสียงดัง
ปล่อยผมนะ!
ร้องให้คนช่วยไปก็โง่เปล่า ไม่มีใครช่วยคุณได้หรอก
แต่ผมจะไม่ยอมตายอยู่ที่นี่!
สายฟ้าสว่างวาบอีกครั้ง คราวนี้ชนินทร์ได้เห็นแววตาที่ชวนขนลุกน่าสะพรึงกลัวมากที่สุดจากเขา
ใครจะให้คุณตายจริงเล่าตายทั้งเป็นต่างหาก ถึงจะสาสมกัน
ร่างบางยังดิ้นรนไม่สิ้นฤทธิ์ ยื้อกันไปมาจนชนินทร์พลาดเอาข้อศอกไปโดนริมฝีปากบางจนเลือดออก เสียงฟ้าร้องครื้นเหมือนคำเตือนที่น่าสะพรึงกลัว...เมฆินค่อยๆเช็ดเลือดแล้วตวัดสายตาเยือกเย็นมองคนหน้าขาวซีด
ผลัว!
มือหนาซัดเข้าไปที่วงหน้าเรียวบางฉาดใหญ่ แรงจนทำให้ชนินทร์เจ็บจนพูดไม่ออก ใบหน้าช้ำเป็นจ้ำเลือด...
ลากร่างเชลยหนุ่มตามแรงมาอย่างง่ายดาย จนในที่สุด ชนินทร์ถูกโยนลงบนพื้นไม้
ร่างทั้งคู่เปียกปอน เมฆินเสยผมที่เปียกน้ำออกห่างสายตา ใบหน้าดิบเถื่อนแสยะยิ้ม
รู้มั้ยว่ามันตลกตรงไหน?
ชนินทร์ส่ายหน้าไม่รับรู้ ตอนนี้เขาล้าเกินกว่าจะเปล่งเสียงพูด
ผมคิดว่าหน้าอย่างคุณ ผิวอย่างคุณ มันก็ดี
เสียอย่างเดียว ตรงที่ผมทำลายคุณนอกเหนือไปกว่านี้ไม่ได้
เพราะน้องของผมถูกไอ้ชาติชั่วน้องของคุณทำให้ท้อง!
ชนินทร์มึนงง ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไร ทว่าหน้าตาซีดเผือด...แววตาดั่งวัวที่กำลังจะถูกเชือด!
หึ! รู้อะไรมั้ย? เมื่อกี้คุณหนีใช่มั้ย ก็เท่ากับว่าทำให้ความอดทนของผมหมดลง ร่างสูงย่างสามขุมเข้ามา มือหนาบีบคอ อีกมือจับต้นแขนได้รูปบีบเค้น โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ปัดป้องเลยแม้แต่น้อยผมไม่สนใจหรอกว่าคุณจะเป็นผู้หญิงผู้ชาย ขอเพียงแค่ให้เจ็บปวดทรมาน ให้มากที่สุดเท่านั้นก็พอ!
ปล. ติดตามตอนต่อไปด้วยน๊า >.<


บทที่ 3
ร่างบางบนเตียงแข็งๆ เริ่มรู้สึกตัว
ความปวดร้าวระบมไปทั่วสรรพภางค์กาย พร้อมเข้าจู่โจมราวกับระลอกคลื่น
ลืมตาตื่นขึ้นมาพบกับความเจ็บปวด เหมือนวิญญาณกับร่างกายจะแยกส่วนออกจากกันเป็นเสี่ยงๆ
ความขมขื่น หดหู่ใจ ทำให้ชนินทร์รู้สึกอยากตาย
นี่หรือคืออาการตายทั้งเป็น?
นอนแน่นิ่งน้ำตาไหลพราก ไร้เรี่ยวแรงจะหนีไปไหนตัวของเขาเปล่าเปลือย ไม่มีเครื่องนุ่งห่มสักชิ้นหลงเหลืออยู่ ตามลำตัวมีแต่ร่องรอยบทรักรุนแรงเมื่อค่ำคืน มันคือความวิปริตที่เขาไม่เคยนึกฝันมาก่อน
ประตูเปิดออก ร่างสูงในชุดเสื้อเชิร์ตกางเกงยีนเดินเข้ามายืนข้างๆ กอดอกดูพลางยิ้มเยาะ
คุณคุณทำแบบนี้กับผมทำไม?
เมฆินหัวเราะกร้าว
เมื่อคืนหลังจากเมฆินจับตัวชนินทร์มาไว้ในการควบคุม มีการต่อสู้ขัดขืนกันเกิดขึ้น เมฆินรุนแรงจนชนินทร์เจ็บหลายแห่ง
เมฆินปล่อยหมัดหนักๆเข้าที่หน้าท้อง เพียงครั้งเดียวร่างบางก็สิ้นฤทธิ์
หลังจากนั้น ก็บังคับขืนใจเชลยหนุ่ม
ด้วยวิธีที่พิสดารวิปริตเป็นที่สุด!
ก็มันสะใจดี!
ผมอยากตายได้ยินมั้ย ผมอยากตาย!
ชนินทร์นึกอยากเข้าไปทุบแผงอกหนานั่นแรงๆทว่าไม่มีกำลังพอจะทำได้
ยังหรอกคุณผมคงต้องทำหน้าที่ของผมกับคุณต่ออีกนานเชียวล่ะ
ทั้งอับอาย ทั้งโกรธแค้น ชนินทร์นั่งห่อตัวอยู่บนนั้น
แต่ถึงแม้อย่างไร การปกปิดก็ไม่ช่วยทำให้เรื่องราวเมื่อคืนหายไปจากหัวได้
ไหนดูซิ
เมฆินขอดูรอยช้ำแดงๆที่โดนเขาบีบคาง ร่างเล็กปัดออก ทำให้อีกฝ่ายโมโหต่อสู้แล้วในที่สุด แลยหนุ่มก็โดนกดขึงลงไปบนเตียงอีกครั้ง
นัยน์ตาคมเหลือบไปมองรอยแดงเป็นคราบจุดบนผ้าปูที่นอนเขาเองก็คิดถึงภาพเมื่อคืน
ในใจเต้นรัวแรง ยอมรับสะใจ!
อยากลองดีอีกใช่มั้ย?
ชนินทร์กัดฟัน น้ำตานองหน้า แต่ไม่ตอบ
ฮึ! ว่ามา อยากให้ผมทำอีกเพราะคุณชอบนักหรือยังไง?
ทุเรศ!...คุณทำให้ผมอยากจะอ้วก!
มือใหญ่จับเข้าที่ต้นขอขาวเนียน ยาวระหงบีบทรมานอีกฝ่ายด้วยความโกรธแค้น
เมฆินใช้กำลังทั้งบังคับข่มขู่ทำร้าย
อ้วกงั้นเหรอ? ได้! ดูซิว่าคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผัวคุณแล้วเนี้ยจะจัดการยังไง!
ปล่อยคุณคุณมันคนเลว...อัก...
หยาดน้ำตาพรั่งพรู
ไม่! คุณต่างหากที่เลว ครอบครัวของคุณฆ่าน้องสาวของผม! ชายหนุ่มโน้มตัวเหนือร่างอีกฝ่าย ไหนบอกมาซิว่าผมจะฆ่าคุณช้าๆด้วยวิธีไหนดี

ถามไม่ตอบแสดงว่าอยากลองดีอีกใช่มั้ย?....ได้!
ร่างสูงปลดเปลื้องเสื้อออกอย่างรวดเร็ว คราวนี้ชนินทร์ร้องเสียงหลง
อย่าๆ ได้โปรด!
ฮึ มันสายไปแล้วล่ะคุณ
ร่างใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้ามถาโถม ยื้อแย่งคว้าแขนเรียวเล็กมาล็อคไว้กลางอากาศ พลางกระถดตัวสอดอยู่หว่างขาเรียวที่โอบรอบแผ่นหลังโดยปริยาย
เมฆินยิ้มเหี้ยม เนื้อตัวที่นุ่มนิ่มของคนข้างล่างช่างเย้ายวนใจนัก ในขณะเดียวกันชายหนุ่มก็เตือนใจ...นี่คือการแก้แค้น เหตุผลเพราะเจ้าของร่างตรงหน้าทำลายชีวิตครอบครัวของเขาพินาศย่อยยับ
มันสาสมกันแล้ว แต่ยังไม่พอหรอก!
เมฆินไม่รังเกียจที่จะยอมแลกกับบุคคลผู้ซึ่งขึ้นชื่อว่าฆาตกร ทำให้น้องสาวของเขาต้องฆ่าตัวตาย...ดีเสียอีกที่อีกฝ่ายดูเจ็บปวดยามเมื่อเขาสอดแทรกแก่นกายลงไปซ้ำรอยเดิม...ใบหน้าแดงก่ำของเชลยนั้นแสดงความเจ็บปวดยากเกินจะบรรยาย...
ร่างหนาใหญ่ใช้แรงกายทั้งหมดร่วมรักกับจำเลยจนสาแก่ใจ จากนั้นปล่อยทิ้งไว้และแวะเวียนกลับมาบ่อยครั้งขึ้น...โดยเฉพาะเมื่อแสงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว...
...ชนินทร์นอนหมดสติไม่รู้เรื่องหลายวัน
คืนหนึ่ง ชนินทร์นอนนิ่งๆ หลังจากมีเพื่อนร่วมเตียงที่บังคับขืนใจมาตลอดตั้งแต่ช่วงบ่าย
ร่างสูงก่ายท่อนแขนไว้ กอดหลวมๆจากทางด้านหลัง ร่างเปลือยนอนหายใจสม่ำเสมอ มีแต่เพียงเสียงเงียบของห้วงคำนึงชนินทร์ปาดหยาดน้ำตา ขยับเขยื้อนกายให้แผ่วเบาน้อยที่สุด กระนั้นอีกฝ่ายก็รู้สึกตัว
ร้องไห้หรือ?
ชนินทร์กอดตัวเองไว้มั่น อีกฝ่ายรั้งกายเข้าหา ชะโงกหน้ามาคุย
ถามว่าร้องไห้หรือ?
ไล้หลังมือไปตามสันหน้า เชลยหนุ่มยังปัดออก
เมฆินหัวเราะ
เราเป็นอะไรกันแล้ว ยังต้องให้ย้ำอีกเหรอ?
เขาเริ่มลวนลาม จนชนินทร์เอ่ย
คุณมันเลว ผมเกลียดคุณ!
ความทรมานที่เขายัดเยียดให้ พูดไปก็ไม่มีใครเข้าใจ ไม่มีวันรับรู้!
เลว?
ชายหนุ่มหัวเราะร่าอย่างเสียสติ
เลว แล้วอย่างคุณล่ะ กับน้องสาวผม มันเทียบกันได้มั้ย?
คุณไม่รับฟังผมเลย คุณมันบ้าอำนาจ ไม่ใช้เหตุผล ป่าเถื่อน ต่ำช้าที่สุด!
เมฆินเริ่มไม่พอใจ เลยกระชับอ้อมแขนแน่นกว่าเดิม
ว่าไงนะ?...!
อีกฝ่ายไม่ตอบ ทำให้เขาเริ่มหงุดหงิด
ได้คุณอยากเล่นแบบนี้ใช่มั้ย แต่ขอบอกไว้เลยนะว่าผมชักจะเริ่มๆชอบมันซะแล้วด้วย!
พูดจบ ชายหนุ่มระดมจูบทั่วร่างกายเชลยหนุ่ม ซึ่งไม่ต่อต้านหรือขัดขืน ทำให้เมฆินโมโห เริ่มรุนแรงขึ้น เรื่อยๆเรื่อยๆ
ชนินทร์ไม่มีแรงขัดขืน กายของเขาเจ็บระบมด้วยน้ำมือหนักๆของเมฆิน
ร่างสูงใหญ่ประกาศความเป็นเจ้าของ ร่างบางที่ยังไม่คุ้นชินนักสะดุ้งเฮือก เสียงร้องครางส่งผลให้มัจจุราชหนุ่มยิ้ม
ไง? รู้สึกมั้ยทรมานดีใช่หรือเปล่า?
ชนินทร์กดหน้าลงกับหมอนแน่น
ผมถามว่าเจ็บมั้ย!?
ร่างบางพยักหน้าแทนคำตอบ
ดีงั้นก็ร้องออกมา ร้องออกมาดังๆ ดังอีก!
ก้มลงงับแผงฟันขาวลงบนก้านลำคอยาวระหง...ลมหายใจอุ่นร้อนทำเอาชนินทร์เบื้อนหน้าหนี ขยะแขยง...มือหนาใหญ่ของเขาลูบไล้สร้างความระคายเคือง ผิวแดงๆนั้นช้ำไปทุกหนแห่ง
เมฆินจิกกลุ่มผมเพื่อให้เขาได้บดจูบรุนแรงลงไปสะดวก
มองตากัน วูบหนึ่งเมฆินอยากลูบปาดหยาดน้ำใสออกจากดวงตาเรียวรีคู่นั้น แต่สิ่งที่กระทำออกมาแทนนั่นคือน้ำเสียงอันดุดัน
คุณเลือกเองนะ!
พร้อมทั้งบดรอยจูบลงไปอย่างไม่ปราณี
บทที่ 4
หลายวันแล้วที่ชนินทร์โดนกังขังอยู่ที่นี่
ทุกคืนวัน เขาถูกปฏิบัติเยี่ยงสัตว์
ถูกบังคับ ถูกทารุณ ถูกกักขังไม่ให้มันมีอิสระดั่งใจต้องการ
เขาสังเกต ว่ากลางวัน เมฆินจะขับรถกระบะออกไป นั่นคือเวลาที่เขาได้อยู่คนเดียว แต่ถูกล่ามโซ่หนักๆยาวๆเส้นหนึ่งไว้
ตอนกลางคืนหรือเวลาที่เมฆินกลับมา ชนินทร์แทบไม่อยากเจอหน้า ไม่อยากพูดคุยด้วย เหมือนเล่นสงครามประสาทชนินทร์ทำเป็นไม่รู้จักเขาเนื่องจากเขาไม่รู้จักจริงๆ ชนินทร์ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคนๆนี้เลยสักอย่าง
แต่สุดท้าย ที่ทำเช่นนั้นมันก็ต้องจบลงที่การบังคับขืนใจ
บางครั้ง ชนินทร์ต้องนั่งกอดเข่าอยู่กับพื้น ใช้ตัวเองเป็นเกราะกำบัง เครื่องปลอบใจ ปลอบโยนตัวเองให้หายหวาดกลัว หยุดร้องไห้ และยึดถือในเกียรติและศักดิ์ศรีที่มีหลงเหลืออยู่กับตนเองแม้เพียงน้อยนิดก็ตาม
วันเวลาผ่านไปไม่รู้เนินนานเท่าไร ไม่มีใครอธิบายให้เขาฟังได้ว่าทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะอะไร เขาผิดตรงไหน?
จะมีก็แต่ผู้ชายคนนั้นที่แค่เห็นหน้าก็สะอิดสะเอียด ไม่อยากเข้าใกล้!
เป็นดังมัจจุราชซาตาน เจ้ากรรมนายเวร!
กล่องข้าวถูกวางลงตรงหน้า พร้อมกับถุกเสื้อผ้ากองๆหลายใบ
เสื้อผ้าของคุณ
เป็นคำแรกที่เมฆินเอ่ยขึ้นในรอบหลายวันที่ผ่านมา แต่ชนินทร์ทำเหมือนคนว่างเปล่า ไม่รับรู้ใดๆทั้งสิ้น
ตัวตนของเขาตายไปนานแล้ว
นี่ เสื้อผ้าของคุณ ผมไปซื้อมาให้ อย่างน้อยก็เปิดดูหน่อย เห็นมีใส่อยู่แค่ตัวเดียว
ชนินทร์เปิดดู วางลงที่เดิม
ขอบใจ
ไม่ชอบเหรอ?

เมฆินเริ่มหงุดหงิด และรู้ตัวว่ากำลังจะพ่ายแพ้ต่อสงครามเย็นยกนี้
อะไรกัน มีอะไรไม่พอใจ ก็พูดออกมาเซ่ ไม่ใช่นั่งอมพะงำอยู่แบบนี้
คำขู่ไม่มีผลอีกต่อไป เพราะทุกรูปแบบเคยเผชิญมาหมดแล้ว
กล้าพูดว่าไม่พอใจ...เท่าที่คุณทำมันยังไม่พออีกเหรอ? คุณจะทำอะไรผมอีก ก็เชิญ
เมฆินเสียหน้าเล็กน้อย เมื่อร่างบางเดินไปนอนบนเตียง หันข้างรอเขาเงียบๆ
ผมผมไม่ได้ต้องการทำแบบนั้น ตอนนี้
เดินไปหยุดยืนข้างๆ สั่งเสียงเรียบ
ลุกขึ้นมาคุยกันก่อนซิ
ชนินทร์ลุกตามอย่างง่ายดาย
สรุปแล้วเราจะไม่คุยกันหรือเริ่มคุยกันได้สักที?
เชลยหนุ่มสบตา
แล้วแต่คุณซิ ผมไม่มีสิทธิต่อรองอยู่แล้ว
เมฆินกำหมัดแน่นระงับอารมณ์ ก่อนจะเดินนำไปที่โต๊ะ ตามมาด้วยร่างบาง
เรามีเรื่องต้องพูดกันเกี่ยวกับเราสองคน
อะไร?
เรื่องน้องของเราทั้งสองคน
เจ็บแปลบชนินทร์ไม่อยากคิดถึงมันอีกแล้ว
มีเวลาให้เขาทบทวน จากทุกอย่างที่โดนกระทำ เขาเริ่มเชื่อแล้วว่าบางทีน้องชายเขาอาจมีความผิดจริง
แต่จากที่อยู่ร่วมกันมายี่สิบสองปีชลัชน้องชายของเขาไม่ได้เป็นคนอย่างที่เมฆินกล่าวหาเลยแม้แต่น้อย
เด็กหนุ่มเป็นคนสุภาพ อ่อนน้อม ร่าเริง จริงอยู่ที่อาจจะเนื้อหอมและเจ้าชู้ไปบ้างตามประสา แต่จากที่ได้รับรู้ชลัชบอกกับทุกๆคนภายในบ้านว่าอิงอรคือ ตัวจริง ของเขา รอจนเรียนจบมหาวิทยาลัย เขาจะให้บิดามารดาไปสู่ขอหญิงสาว
ชนินทร์จำได้ ว่าครั้งที่ชลัชอกหักนั้น เขาเหมือนคนสูญเสียทุกสิ่งอย่างเขาบอกว่า จุดแตกหักของทั้งสองไม่ใช่เพราะใครผิด เพียงแต่อิงอรหมดรักในตัวเขา เธอมีคนอื่นนอกจากชลัช
ชลัชไม่ใช่คนฟูมฟาย แต่ชนินทร์รู้ว่าน้องชายเสียใจมาก
รักมากก็เจ็บปวดมากเป็นธรรมดา
คุณคิดว่าไง? คุณคิดว่าผมควรจะทำยังไงกับคุณดีให้สาสม
ชนินทร์ส่ายหน้า
คุณไม่เข้าใจ คุณไม่ยอมฟังผมอธิบาย
มีอะไรจะต้องอธิบายอีก? น้องสาวของผมซมซานกลับมาที่นี่เธอกลายเป็นคนไม่พูดไม่จา เธอเป็นเด็กหัวอ่อน แต่กลับไม่บอกผมว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นขอบอกไว้ก่อนนะว่าน้องสาวผมไม่ใช่ผู้หญิงใจแตก น้องชายชั่วช้าของคุณน่ะแหละ! ที่หลอกเอาความรักของเธอเป็นข้ออ้าง เอาเปรียบเธอจนตั้งท้อง แล้วก็ทิ้งเธอไว้แบบนั้นโดยไม่ยอมรับผิดชอบ
ชนินทร์ไม่เถียง เพราะเข้าใจว่าอิงอรเป็นเด็กดี เขารู้เห็นในสายตาตลอดมา
แต่ทำไม?
น้องชายของผมก็ไม่ได้เป็นคนเลวอย่างที่คุณคิด เท่าที่ผมรู้จักเขามา...ครอบครัวของเราไม่เคยสอนให้ลูกคนไหนเอาเปรียบคนอื่น
เมฆินยิ้มแห้ง คุณแอบด่าผมงั้นเหรอ?
...ผมไม่รู้ว่าเรื่องจริงมันเป็นยังไงแต่ถ้าน้องของผมทำอิงอรท้องจริงๆเขาต้องแต่งงานกับเธอแน่ ทว่าทำไมคุณต้องจับผมมาแบบนี้ด้วย?
เมฆินปรายตามอง เหยียดหยามเขาอย่างกับเป็นสิ่งน่ารังเกียจ
ถ้าคุณไม่วุ่นวายคอยชักนำให้พ่อแม่ของคุณ สั่งให้นายชลัชทิ้งน้องสาวของผมแบบนั้นเรื่องทุกอย่างคงไม่เกิดขึ้น
ชนินทร์เบิกตากว้าง
ไม่จริง!
อ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไร แย้งไม่ออก...
คุณ...คุณเอาเรื่องที่ไหนมาพูด ผมไม่เคย
เอาเป็นว่าผมรู้มาแล้วกัน
คนตัวสูงกว่าตัดบท แต่เชลยหนุ่มไม่ยอมเท่านั้น
เดี๋ยวซิคุณเมฆิน! เรื่องมันไม่เคยเป็นแบบนั้น ผมไม่เคยบอกให้คุณพ่อคุณแม่บังคับให้นายชลัชเลิกกับอิงอร ผมไม่เคยก้าวก่ายเรื่องของพวกเขา คุณไม่รู้เรื่องเลยสักนิดเดียว!
แล้วผมจำเป็นต้องเชื่อคุณด้วยหรือ?
เมฆินจ้องมองด้วยหางตา กำลังจะล็อคประตูแล้ว จู่ๆชนินทร์ก็ตะโกนออกมา
คุณเมฆิน!
ร่างสูงชะงัก
อะไร?...
คุณผมเบื่อเต็มทนแล้ว คุณจะทำแบบนี้กับผมไม่ได้ คุณทำแบบนี้ไม่ได้!
ท้ายเสียงอ่อนลง ดวงตาแดงช้ำเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ กระนั้นก็ยังรวบรวมเรี่ยวแรง ความกล้ายืนเผชิญหน้ากับเขา
ผมอยากผมอยากกลับบ้าน เป็นเดือนแล้วที่ผมอยู่ในสภาพหดหู่แบบนี้ ผมผมอยากตาย!
ก็นั่นคือจุดประสงค์ของผม คุณไม่รู้เหรอ?
เมฆินเปลี่ยนใจแล้วงานของเขาคือการทรมานคนตรงหน้านี่ต่างหาก
ให้เจ็บปวด ให้ทรมานแทบตาย ทุกวัน ทุกเวลา ทุกนาที
เหมือนที่เขาเ